“ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร”
ซ่งหยวนตอบเสียงเย็นชาผ่านโทรศัพท์
เฟิงซิ่วเหยียนบอกว่าเมิ่งหลิ่วหลิ่วถูกทำร้าย ที่โทรหาเธอก็เพราะปักใจว่าเธอเป็นคนลงมือ
เธอไม่ชอบเมิ่งหลิ่วหลิ่วก็จริง แต่ยังไม่มีอิทธิพลมากพอจะหาคนไปทำร้ายอีกฝ่ายได้
แต่เมิ่งหลิ่วหลิ่วถูกทำร้าย ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องไม่ดี
นิสัยอย่างเมิ่งหลิ่วหลิ่วไปหาเรื่องคนอื่นข้างนอก แล้วถูกเอาคืนก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้
ใครจะบอกได้ว่านี่ไม่ใช่คนอื่นที่ตามไปแก้แค้นเธอ?
อย่างไรเสีย เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเธอ
“หลิ่วหลิ่วเข้าโรงพยาบาลแล้ว ตอนเลิกงานถูกคนทำร้ายที่ลานจอดรถใต้ดิน คุณกล้าพูดไหมว่าคนนั้นไม่ใช่คนที่คุณส่งไป?”
คำพูดของเฟิงซิ่วเหยียนเฉียบคม ไม่เปิดโอกาสให้ซ่งหยวนได้อธิบายเลย
“ซ่งหยวน ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้ คุณทำให้ผมผิดหวังมาก ขาของหลิ่วหลิ่วถูกคนทำร้ายจนเกือบหัก คุณลงมือได้โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว”
เมื่อไม่กี่วันก่อน ซ่งหยวนถูกคุณย่าตบในห้องผู้ป่วย
เธอเลยเอาความคับข้องใจนั้นไประบายกับเมิ่งหลิ่วหลิ่ว
เขายิ่งนานก็ยิ่งไม่เข้าใจซ่งหยวน
เมื่อก่อนเขาคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่เหมาะจะแต่งเข้าบ้าน
แต่ตอนนี้กลับเอาแต่ใจแคบ คอยเล่นงานคนอื่นลับหลังทุกวัน
ซ่งหยวนคล้ายจะชินกับคำพูดแบบนี้ของเขาแล้ว
ตลอดสามปีที่แต่งงานกัน เขาพูดกับเธอแบบนี้มาตลอด
เมื่อก่อนเธอมักปลอบใจตัวเองว่า ขอเพียงเธอดีกับเขา เขาก็คงรับรู้ได้
ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าเขาแค่ไม่ชอบเธอจริง ๆ
ในใจเขามีเพียงเมิ่งหลิ่วหลิ่วคนเดียว