“ได้ค่ะ คุณซ่ง เชิญทางนี้เลยค่ะ”
พนักงานขายเปลี่ยนท่าทีทันที ก่อนพาซ่งหยวนไปดูรถอย่างนอบน้อม
“หยุดนะ!”
เมิ่งหลิวหลิวบาดเจ็บที่ขา จึงเดินได้ไม่เร็วนัก เธอเลยตะโกนเสียงดังขึ้น
“พาฉันไปดูรถเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะไปร้องเรียนกับผู้จัดการร้าน!”
เธอชี้หน้าพนักงานขาย ราวกับจะบอกว่าถ้าไม่ทำตาม เธอจะก่อเรื่องให้ดู
พนักงานขายสาวหยุดฝีเท้า “ขอโทษค่ะคุณผู้หญิง ตอนนี้ฉันรักษาการผู้จัดการร้านอยู่ค่ะ หากมีเรื่องอะไรจะร้องเรียนก็แจ้งฉันได้เลย หรือถ้าไม่พอใจบริการตรงไหน ก็บอกมาได้เต็มที่ค่ะ”
“เธอ...”
เมิ่งหลิวหลิวถูกสวนกลับจนพูดไม่ออก แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้
“งั้นก็เรียกผู้จัดการเขตของพวกเธอมา”
“หึ คุณผู้หญิงคิดว่าตัวเองมีอิทธิพลพอจะเรียกผู้จัดการเขตของเราได้หรือคะ?”
เมื่อครู่พนักงานขายสาวยังเกรงใจเมิ่งหลิวหลิวอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครข่มขู่ได้ตามใจ
ในเมื่อเมิ่งหลิวหลิวกล้าข่มขู่เธอ เธอก็ไม่จำเป็นต้องรักษามารยาทอีกต่อไป
เธอไม่ได้ขาดยอดขายแค่นี้
พูดจบ พนักงานขายสาวก็เตรียมพาซ่งหยวนเดินออกไป
เธอหันมายิ้มให้ซ่งหยวนอย่างสุภาพ
“คุณซ่ง เชิญทางนี้ค่ะ”
ซ่งหยวนกำลังจะเดินตามไป
เมิ่งหลิวหลิวลากขาที่บาดเจ็บพุ่งมาขวางทางพวกเธอไว้
เธอกางแขนออก “ซ่งหยวน เธอแน่ใจหรือว่าบัตรดำในมือใช้ได้?”
จากนั้นก็หันไปหาพนักงานขายสาว “ร้านของพวกเธอไม่ตรวจสอบวงเงินกันหรือไง? ถ้ารูดบัตรใบนี้แล้วไม่มีเงิน เธอก็เสียเวลาเปล่าสิ”
พนักงานขายสาวถือบัตรใบนั้นไว้ สีหน้าลังเล ก่อนหันไปพูดกับซ่งหยวน