“ฮือ ๆ ๆ… อาซิว”
เมิ่งหลิวหลิวโผเข้าไปซบอกเฟิงซิ่วเหยียนทันที
เธอเงยหน้าขึ้น น้ำตาคลออยู่ในดวงตา ราวกับจะหยดแต่ก็ไม่หยด
ท่าทางน่าสงสารจับใจ “เมื่อวานฉันดูแลคนไข้ไม่ดี ทำเขาตกลงมา ผู้ชายคนนั้นก่อนหน้านี้ซ่งหยวนเป็นคนดูแลมาตลอด เธอเลยจะลงมือแทนคนไข้เพื่อระบายอารมณ์ใส่ฉัน”
“แล้วตอนเช้าฉันขอลาหยุดก็ไม่ได้ พอมาตอนบ่ายเธอก็ตบหน้าฉัน ฉันยังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น”
เฟิงซิ่วเหยียนหันไปมองซ่งหยวน
แต่งงานกันมาสามปี เขาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะเป็นคนใจแคบแบบนี้
ต่อหน้าเขาก็ทำอีกอย่าง ลับหลังกลับทำอีกอย่าง
หึ เขาแค่นยิ้มเย็นชา
“ซ่งหยวน ทำไมคุณถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?”
เมิ่งหลิวหลิวซบอกเฟิงซิ่วเหยียนอีกครั้ง แล้วเรียกเสียงแผ่ว “อาซิว”
เจิ้งหยวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้ว
ผู้ชายตรงหน้าน่าจะเป็นแฟนของเมิ่งหลิวหลิว
ผู้ชายคนนี้โดดเด่นขนาดนี้ เขาจะเอาอะไรไปเทียบได้?
เขาถอนหายใจ ดูท่าคงหมดหวังที่จะตามจีบเมิ่งหลิวหลิวแล้ว
เขากับเพื่อนร่วมงานอีกคนสบตากัน ก่อนหันหลังเดินจากไป
เมิ่งหลิวหลิวเช็ดน้ำตา “อาซิว คุณต้องช่วยฉันนะ”
ครั้งก่อนในห้องผู้ป่วย ยายเฟิงบังคับให้ซ่งหยวนคุกเข่า เฟิงซิ่วเหยียนยังช่วยรับไม้แทนซ่งหยวนด้วยซ้ำ
เรื่องนี้ทำให้เธอขุ่นเคืองจนทนไม่ไหว
แต่ก็หาเรื่องเล่นงานไม่ได้ คราวนี้เธอจะทำให้ซ่งหยวนได้รับบทเรียนอย่างสาสม
เฟิงซิ่วเหยียนค่อย ๆ ดันเมิ่งหลิวหลิวออก แล้วเว้นระยะห่างจากเธอเล็กน้อย