เฟิงโจวโจวเชิดหน้าขึ้นอย่างดื้อรั้น จ้องซ่งหยวนด้วยแววตาเคียดแค้น
ก้นยังแสบไปหมด แต่เขาก็ยังไม่ยอมก้มหัว ตะโกนลั่นว่า
“นังผู้หญิงใจร้าย ต้องเป็นเธอแน่ที่ไปฟ้องพ่อ! รอฉันโตขึ้นก่อนเถอะ ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!”
“ตีต่อไป!”
น้ำเสียงของเฟิงซิ่วเหยียนเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม
เขาไม่เคยคิดเลยว่าเด็กที่เลี้ยงดูอยู่ข้างกายมาสามปีจะพูดคำพูดชั่วร้ายเช่นนี้ออกมาได้
ตอนนี้เด็กยังเล็ก แต่ถ้าโตขึ้นแล้วกล้าทำเรื่องแก้แค้นจริง ๆ ผลที่ตามมาคงเกินจินตนาการ
พ่อบ้านออกแรงเต็มที่ ฟาดลงไปทุกครั้งอย่างหนักหน่วง
ไอ้เด็กแสบคนนี้มาบ้านเก่าทีไร ก็ชอบแกล้งเขาอยู่เรื่อย
ไม่เอากาวไปบีบใส่หมวกของเขา ก็เททรายลงไปในแก้วน้ำ
วันนี้ในที่สุดก็หาโอกาสสั่งสอนเจ้าตัวแสบได้เสียที
“ฮือ ๆ ๆ...”
เฟิงโจวโจวร้องไห้โฮ สุดท้ายสะอื้นจนแทบหายใจไม่ออก
เขาแกว่งแขนทั้งสองข้าง ขอความช่วยเหลือจากเมิ่งหลิวหลิว
“คุณน้าหลิวหลิว ช่วยผมด้วย ผมไม่อยากถูกพ่อตีจนตาย!”
เมิ่งหลิวหลิวอยากเข้าไปช่วย แต่กลับถูกเฟิงซิ่วเหยียนถลึงตามองจนต้องถอยกลับไป
ทุกครั้งที่เฟิงโจวโจวถูกตี ราวกับแส้ฟาดลงบนใบหน้าของเธอด้วย เจ็บแสบไปทั้งหน้า
ทั้งหมดนี้เป็นแผนของซ่งหยวน
ต้องใช่แน่!
เฟิงโจวโจวกลายเป็นเครื่องมือของซ่งหยวน
น่าเกลียดชะมัด
เธอจะเอาคืนซ่งหยวนให้สาสมแน่
จะทำให้ซ่งหยวนอยู่อย่างตายทั้งเป็น
งานเลี้ยงวันเกิดที่ควรจะเป็นไปด้วยดี กลับจบลงอย่างไม่ราบรื่น