ซ่งหยวนกำโทรศัพท์ไว้ในมือ พลางจ้องหมายเลขที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า
หมายเลขนี้เป็นของเฟิงซิ่วเหยียน
ก่อนหน้านี้เธอบันทึกชื่อไว้ว่า ‘สามี’ แต่หลังจากนั้นก็ลบหมายเลขทิ้งไป
ทว่าเมื่อเห็นตัวเลขชุดนี้ หัวใจส่วนลึกยังคงสั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย
นิ้วของเธอค้างอยู่เหนือหมายเลขนั้น
ถ้าโทรไป เธอควรพูดอะไรดี?
ถามเขาตรง ๆ หรือจะแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องเหมือนครั้งก่อน แล้วมองเฟิงซิ่วเหยียนทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ต่อหน้าอย่างนั้นหรือ
“คุณไม่กล้าโทรหรือ กลัวว่าจะถูกหลอก หรือคิดจะหลอกตัวเองแบบนี้ต่อไป?”
เฮ่อจิ่นโจวมองโทรศัพท์ในมือเธอ
ซ่งหยวนเม้มริมฝีปาก ปลายนิ้วแตะลงบนหมายเลขนั้นในที่สุด
“ตู๊ด...”
“ซ่งหยวน”
เสียงของเฟิงซิ่วเหยียนดังมาจากลำโพงโทรศัพท์
ซ่งหยวนกำโทรศัพท์ไว้ ตั้งใจฟังเสียงจากปลายสาย ทว่ากลับไม่ได้ยินอะไรเลย
บางทีเฟิงซิ่วเหยียนอาจตั้งใจเดินออกมารับสายของเธอโดยเฉพาะ
“คุณอยู่ที่ไหน?”
ซ่งหยวนได้ยินเสียงตัวเองสั่นเครือเล็กน้อย
ทั้งยังแฝงความระมัดระวังที่บรรยายไม่ถูกอยู่จาง ๆ
“ผมอยู่...”
“อาซิว~ อาบน้ำอะไรนานขนาดนี้ ฉันรอจนใจจะขาดแล้วนะ~”
จู่ ๆ เสียงดัดจริตของเมิ่งหลิวหลิวก็ดังขึ้นจากปลายสาย
“หลิวหลิว”
เสียงของเฟิงซิ่วเหยียนเจือความประหลาดใจ ก่อนสายจะถูกตัดไปทันที
ซ่งหยวนฟังเสียงสายไม่ว่างจากปลายสาย เสียงของเมิ่งหลิวหลิวยังคงก้องอยู่ในหูราวกับไม่จางหาย
เขาอยู่กับเมิ่งหลิวหลิวจริง ๆ
เขากำลังอาบน้ำ ถ้าอย่างนั้นหลังจากนี้พวกเขาจะ...