เขายอมให้เวลาเธอ ปล่อยให้เธอเอาแต่ใจไปก่อน
“คุณก็รู้ว่าคุณย่าอายุมากแล้ว ยังทำเรื่องวุ่นวายแบบนี้อีก ไม่คิดจะให้ท่านอยู่สงบ ๆ บ้างหรือไง?”
“คุณอยากให้เราต้องหย่ากันจริง ๆ หรือ?”
แม้จะรู้ว่าซ่งหยวนไม่มีทางหย่ากับเขา
แต่ถ้ายังทำเรื่องวุ่นวายต่อไปแบบนี้ เขาก็ไม่มีทางยอมอดทนไปตลอด
“เอาฉันกลับเข้าไปในวีแชตของคุณด้วย”
น้ำเสียงนั้นเจือความขุ่นเคืองอยู่เล็กน้อย ทั้งยังแฝงคำสั่งไว้ด้วย
ซ่งหยวนหัวเราะเยาะ
เธอไม่เคยคิดเลยว่าตอนเผชิญหน้ากับเฟิงซิ่วเหยียน จะรู้สึกอยากหัวเราะแต่กลับหัวเราะไม่ออกเช่นนี้
เขาโยนความกดดันทั้งหมดมาให้เธอ
แล้วเคยนึกถึงความรู้สึกของเธอบ้างไหม?
เธอเดินผ่านเฟิงซิ่วเหยียนออกไปทางประตูใหญ่ ค่ำมืดมากแล้ว
เวลาและสถานที่แบบนี้เรียกรถแท็กซี่ได้ยาก
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา ตั้งใจจะเรียกรถผ่านแอป
เฟิงซิ่วเหยียนเดินตามมา ฉกโทรศัพท์จากมือเธอแล้วกดปิดหน้าจอ
“ดึกขนาดนี้แล้ว ผมไปส่งคุณเอง”
เมื่อโทรศัพท์ถูกแย่งไป ซ่งหยวนจึงได้แต่เดินตามชายหนุ่มไป
เธอพยายามแย่งโทรศัพท์คืนอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ
โรงรถ
เฟิงซิ่วเหยียนเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับ แล้วส่งสัญญาณให้เธอขึ้นรถ
ซ่งหยวนเหลือบมองเบาะข้างคนขับ ตรงนั้นเคยเป็นที่นั่งของเมิ่งหลิวหลิว
ความขยะแขยงแล่นวาบไปทั่วร่าง
เธอไม่อยากแตะต้องที่นั่งตรงนั้นอีก
เธอเดินอ้อมไปเปิดประตูเบาะหลังฝั่งคนขับ แล้วเข้าไปนั่ง
มือของเฟิงซิ่วเหยียนที่จับประตูรถชะงักค้าง