สีหน้าของเฟิงโจวโจวบิดเบี้ยวขึ้นมาทันที เขาสะบัดมือซ่งหยวนออก
จากนั้นก็ผุดลุกขึ้นยืน ก่อนยื่นมือจะข่วนหน้าซ่งหยวน
ซ่งหยวนเบี่ยงตัวหลบ แล้วผลักเขาออกไปเต็มแรง
“คิดจะทำร้ายฉันก็เอาไว้ก่อนเถอะ ลองคิดดูว่าจะทำยังไงถึงจะได้อยู่ในตระกูลเฟิงต่อไปดีกว่า ถ้าโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจนสำเร็จ วันนั้นเธอค่อยมีโอกาสมาแก้แค้นฉัน”
เฟิงโจวโจวชะงักค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยืนนิ่งอึ้ง
“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
ซ่งหยวนโน้มเข้าไปใกล้หูเขา จงใจพูดช้า ๆ
“ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะส่งเธอกลับไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เพราะว่า...”
เธอลูบท้องน้อยของตัวเอง “ฉันมีลูกของตัวเองแล้ว ไม่ต้องการเธออีกต่อไป”
“ฮือ—”
เฟิงโจวโจวเงยหน้าร้องไห้เสียงดัง
เขาไม่เชื่อหรอก
คุณพ่อกับคุณน้าหลิ่วหลิ่วไม่มีทางยอมให้ส่งเขาไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแน่
ผู้หญิงคนนี้ต้องกำลังหลอกเขาอยู่
แต่ถึงอย่างนั้น คำพูดเหล่านี้ก็ทำให้เขาอยากร้องไห้มากจริง ๆ
แค่ได้ยิน เขาก็รู้สึกเศร้าแล้ว
ซ่งหยวนลุกขึ้นไปหยิบเก้าอี้มานั่ง เธอกอดอกพลางว่า “ร้องไปเถอะ ตอนนี้ที่นี่มีแค่เราสองคน ต่อให้ร้องดังแค่ไหน ก็ไม่มีใครรู้หรอก”
“ผมจะไปหาคุณพ่อ ผมจะไปหาคุณน้าหลิ่วหลิ่ว”
“ตอนนี้พวกเขาไม่มีเวลามาสนใจเธอหรอก คิดให้ดีดีกว่าว่าจะทำยังไงถึงจะได้อยู่ต่อ ถ้ายอมอ้อนวอนฉันดี ๆ ฉันอาจจะลองพิจารณาดู”
“ไม่มีทาง! ตายก็ไม่มีวัน!”
เฟิงโจวโจวชูกำปั้นเล็ก ๆ ขึ้นต่อยซ่งหยวนอีกครั้ง
ซ่งหยวนหลบได้ทัน ก่อนจะคว้าตัวเขามากดลงบนเก้าอี้ แล้วพูดเสียงเข้ม