“ต้องให้ฉันพูดซ้ำอีกไหม? หรือจะให้น้องสาวหลิวหลิวของคุณมาพูดแทนฉัน?”
ซ่งหยวนมองเมิ่งหลิวหลิว
เห็นแววหลบเลี่ยงและกระวนกระวายในดวงตาของเธอ
ก่อนมาที่นี่เธอยังไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้แน่ใจแล้ว
เมิ่งหลิวหลิวไม่ได้ตั้งท้องลูกของเฟิงซิ่วเหยียนเลย
แต่เรื่องทั้งหมดนี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธออีกแล้ว
เมิ่งหลิวหลิวเม้มปาก ก่อนจะหลบไปอยู่ด้านหลังยายเฟิง
เธอกระซิบกับยายเฟิง
“คุณย่าคะ ช่วยพูดแทนฉันหน่อย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นจริง ๆ คุณย่าช่วยพูดกับอาซิวให้ทีนะคะ”
ยายเฟิงพยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึม
“ใช่แล้ว ซิ่วเหยียน ฉันเป็นคนให้เธอพูดแบบนั้นเอง”
ถ้าไม่พูดแบบนี้ ซ่งหยวนจะยอมกลับมาแต่โดยดีได้อย่างไร
เฟิงซิ่วเหยียนกวาดตามองยายเฟิงกับเมิ่งหลิวหลิวสลับกันไปมา
เขายกมือขึ้น ชี้ไปที่ทั้งสองคน
ริมฝีปากเม้มแน่น แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
เขาหันไปพูดกับซ่งหยวน
“ได้ยินแล้วใช่ไหม เรื่องนี้ไม่ได้เป็นอย่างนั้น”
ซ่งหยวนยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง “ไม่เกี่ยวกับฉัน”
อย่างไรเสียพวกเธอก็จะหย่ากันอยู่แล้ว
เฟิงซิ่วเหยียนจะมีลูกอยู่ข้างนอกกี่คนก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธออีกต่อไป
“ซ่งหยวน!”
เฟิงซิ่วเหยียนนวดหว่างคิ้ว ก่อนก้าวยาว ๆ ขึ้นชั้นบน
เรื่องพวกนี้
เรื่องที่เขาจัดการไม่ได้
เขาก็เลือกที่จะไม่ยุ่งเสียเลย
เมิ่งหลิวหลิวประคองยายเฟิงให้นั่งลง
พลางลูบอกให้ยายเฟิง
“คุณย่าคะ ต่อให้โกรธซ่งหยวนแค่ไหน ก็อย่าทำให้สุขภาพตัวเองแย่ลงเลยนะคะ”