“คุณผู้หญิงคะ คุณยังต้องพักสังเกตอาการในโรงพยาบาลอีก 24 ชั่วโมงค่ะ เป็นคำสั่งแพทย์ เราไม่สามารถดำเนินการให้คุณออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนดได้”
พยาบาลยื่นเอกสารของซ่งหยวนคืนให้ด้วยสีหน้าขอโทษ
ซ่งหยวนส่งเอกสารกลับไปอีกครั้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ
“คุณพยาบาล ช่วยดำเนินการให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ ฉันมีธุระด่วนจริง ๆ”
เธอเพิ่งเริ่มงานที่โรงพยาบาลได้แค่วันเดียว หากต้องลางานตั้งแต่ตอนนี้แล้วทำให้ผู้บังคับบัญชาประทับใจไม่ดี แถมยังถูกบันทึกประวัติเอาไว้ ไม่แน่ว่าระยะเวลาฝึกอบรมของเธออาจต้องยืดออกไปด้วย
“คุณซ่งคะ ต้องขอโทษจริง ๆ โรงพยาบาลของเรามีกฎระเบียบ เพื่อสุขภาพของคุณเอง คุณควรพักสังเกตอาการต่อไปนะคะ”
พยาบาลยัดเอกสารกลับใส่มือซ่งหยวนอีกครั้ง
“คุณกำลังจะเป็นคุณแม่แล้ว ต้องรับผิดชอบต่อลูกในท้องด้วยไม่ใช่เหรอคะ?”
“……”
ซ่งหยวนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถือเอกสารผู้ป่วยในกลับไปที่ห้องพัก
เธอนอนอยู่บนเตียง มือวางทาบบริเวณหน้าท้อง
ลูกเอ๋ย แม่ควรรับผิดชอบหนูหรือเปล่า?
แม่ไม่ใช่แม่ที่ดีหรอก
เมื่อนึกย้อนถึงความทุกข์ที่ต้องเผชิญตลอดสามปีที่ผ่านมาเพื่อตั้งครรภ์ลูกคนนี้
ดวงตาของซ่งหยวนก็เอ่อคลอด้วยน้ำตา
ตอนนั้นเอง พยาบาลคนหนึ่งเข้ามาตรวจห้อง พลางชวนซ่งหยวนคุยไปเรื่อย
“คุณซ่งคะ ผู้ชายที่อยู่ข้างนอกแล้วถามว่าคุณพักห้องไหน เป็นสามีคุณใช่ไหมคะ?”
“เขาบอกว่าไปต่างเมือง พอรู้เมื่อคืนว่าคุณเกิดเรื่องก็รีบกลับมาทั้งคืน เป็นผู้ชายที่หาได้ยากจริง ๆ นะคะ”
พยาบาลปูเตียงไปพลางถอนใจชื่นชมไปพลาง คล้ายพูดกับตัวเองมากกว่า ไม่ได้รอให้ซ่งหยวนตอบ