「พี่เฟิง ยังไม่ได้ไปเยี่ยมพี่สะใภ้อีกเหรอครับ？」
เมิ่งอวี้ส่งข้อความมา 「เดี๋ยวผมไปรับพี่นะ พี่ไปดูพี่สะใภ้สักหน่อยเถอะ」
เฟิงซิ่วเหยียนหรี่ตาลง ก่อนพิมพ์ตอบกลับ
「มารับเดี๋ยวนี้」
ส่งข้อความเสร็จ เขาก็ผลักเมิ่งหลิวหลิวออกไปทันที
“อย่าให้ฉันต้องพูดเป็นครั้งที่สอง”
เมิ่งหลิวหลิวเกือบล้ม น้ำตาไหลพรากในพริบตา
เธอร้องไห้พลางตำหนิ
“เห็น ๆ อยู่ว่าเธอเป็นฝ่ายลงมือก่อน ฉันยังถูกเธอตีจนเป็นแบบนี้ คุณไม่สงสารฉันเลยหรือไง？คุณกำลังจะไปหาซ่งหยวนใช่ไหม？”
เฟิงซิ่วเหยียนไม่ตอบ เขาเดินออกไปทางประตูด้วยสีหน้าเย็นชาและฝีเท้าฉับไว
พอชายหนุ่มจากไป ความอ่อนแอจอมปลอมของเมิ่งหลิวหลิวก็หายวับไปทันที
เหลือไว้เพียงแววตาเย็นเยียบอำมหิต
เธอกวาดของทุกชิ้นบนตู้ลงพื้น
“ซ่งหยวน ฉันจะไม่ปล่อยให้เธออยู่ดีแน่ อาซิวต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น！”
เฟิงซิ่วเหยียนนั่งอยู่ในรถของเมิ่งอวี้
เขาลูบกระดุมแขนเสื้อสูท ปลายนิ้วไล้ผ่านมันอยู่หลายครั้ง ก่อนเอ่ยขึ้นเสียงเนิบช้า
“เธออยู่โรงพยาบาลไหน？”
เมื่อครู่เมิ่งอวี้บอกว่าเขาเป็นคนพาซ่งหยวนไปส่งโรงพยาบาล
ก้อนหินในใจของเขาถึงได้หล่นลง
“พี่เฟิง ผมส่งเลขห้องพักคนไข้ไปให้แล้วไม่ใช่เหรอครับ？พี่ไม่เห็นเหรอ？”
เมิ่งอวี้ขับรถไปพลาง เหลือบมองเฟิงซิ่วเหยียนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับไปพลาง
เฟิงซิ่วเหยียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่ไม่เห็นข้อความจากเมิ่งอวี้เลย
“ไม่มี”
เมิ่งอวี้เริ่มพูดไม่หยุด “พี่สะใภ้เสียเลือดเมื่อคืน ตอนพาไปห้องฉุกเฉิน หน้าซีดเผือดจนผมนึกว่าเธอจะไม่รอดแล้ว”