ซ่งหยวนทำงานอยู่ที่โรงพยาบาล จู่ ๆ ก็ได้รับรูปถ่ายจากแม่บ้าน
ในรูปเป็นถังขยะหน้าบ้านของเฟิงซิ่วเหยียน ข้างในมีตำราการแพทย์ของเธอถูกทิ้งกองระเกะระกะเต็มไปหมด
ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ตำราเหล่านั้นล้วนสำคัญกับเธอมาก
เฟิงซิ่วเหยียนถึงกับสั่งให้คนเอาไปทิ้ง!
เธอกัดฟันแน่น ก่อนหาที่ที่ไม่มีคนอยู่
แล้วโทรหาเฟิงซิ่วเหยียน
“มีอะไร?”
คำแรกที่เฟิงซิ่วเหยียนพูดหลังรับสายเต็มไปด้วยความรำคาญ
ซ่งหยวนรู้ดีว่าเขากำลังรอให้เธอโทรไปหา
เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“คุณตั้งใจใช่ไหม! เอาหนังสือของฉันไปทิ้งหมดเลย”
เฟิงซิ่วเหยียนรู้ดียิ่งกว่าใครว่าหนังสือพวกนั้นสำคัญกับเธอแค่ไหน
น้ำเสียงของเฟิงซิ่วเหยียนยังคงเย็นชาและห่างเหินเหมือนเคย
“ถ้าตอนนี้ไม่มารับ หนังสือในห้องหนังสือก็จะถูกเอาออกไปให้หมด”
ซ่งหยวนกำโทรศัพท์แน่น
“ตอนนี้ฉันไม่มีเวลา ฉันกำลังทำงานอยู่”
“ฉันไม่สนว่าคุณกำลังยุ่งอะไร ฉันจะรอแค่สามชั่วโมง”
“ได้”
หลังวางสาย สีหน้าของเฟิงซิ่วเหยียนก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เมื่อนึกถึงน้ำเสียงที่ซ่งหยวนใช้พูดกับเขา อารมณ์ของเขาก็หม่นลง ในใจยุ่งเหยิงไปหมด
ที่เธอพูดคงเป็นแค่คำพูดประชดเพราะโกรธ
บนโลกนี้ไม่มีใครใส่ใจเขามากไปกว่าซ่งหยวนอีกแล้ว
-
ก่อนเลิกงานที่โรงพยาบาล ทุกคนทำงานกันมาทั้งวัน มีคนเสนอให้ออกไปกินข้าวด้วยกัน
ซ่งหยวนบอกว่ายังมีธุระ แต่กลับถูกเพื่อนร่วมงานลากขึ้นรถไปด้วยกัน
พอถึงร้านอาหาร เพื่อนร่วมงานก็สั่งเหล้ามาเพิ่มด้วย ยกเว้นคนที่ต้องเข้าเวรกะดึกคืนนี้ คนอื่นต่างรินเหล้าให้ตัวเองจนเต็มแก้ว
เพื่อนร่วมงานรินเหล้าให้ซ่งหยวนจนเต็มแก้วเช่นกัน “ซ่งหยวน พวกเราดื่มพร้อมกันสักแก้วเถอะ”