“คุณจะไปอธิบายกับเขาหน่อยไหม?”
เฮ่อจิ่นโจวเอ่ยเสียงเรียบ รอฟังคำตอบจากซ่งหยวนหลังพูดจบ
ซ่งหยวนมองแผ่นหลังของเฟิงซิ่วเหยียนที่เดินจากไป หัวใจราวกับถูกบางอย่างกระชากอย่างแรง จนหายใจไม่ทั่วท้อง
เฟิงซิ่วเหยียนเห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่น ก็โกรธจนสะบัดหน้าเดินหนีไปทันที
ตอนนี้เขาคงรู้แล้วสินะ ว่าเธอรู้สึกอย่างไรตอนเห็นเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น
เขาเอาความกล้าที่ไหนถึงหันหลังเดินจากไปแบบนั้น
คิดจริง ๆ หรือว่าเธอจะตามไป?
เธอย่อตัวลง วางมือลงบนต้นขาของเฮ่อจิ่นโจว แล้วนวดเบา ๆ เพื่อคลายกล้ามเนื้อขาให้เขา
เฮ่อจิ่นโจวหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดเหงื่อด้วยตัวเอง
สายตาของเขายังคงจับจ้องแผ่นหลังของชายที่เดินจากไป
“แน่ใจนะว่าไม่ต้องไปจริง ๆ?”
ซ่งหยวนนวดขาไปพลางเอ่ยตอบไปพลาง “เรากำลังจะหย่ากันแล้ว ฉันกับเขาไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก”
“แต่ดูเหมือนเขาจะเอาข้าวมาให้คุณนะ คงรู้ตัวว่าทำผิด เลยตั้งใจมาขอโทษคุณ...คุณ...”
เฮ่อจิ่นโจวละสายตากลับมา มองการเคลื่อนไหวของซ่งหยวน ก่อนพูดช้า ๆ ทีละคำ
ซ่งหยวนรู้สึกว่าคำพูดของเขาฟังดูเปรี้ยว ๆ ชอบกล
มือของเธอยังคงนวดต่อไปไม่หยุด
ถ้าเขารู้ตัวจริง ๆ ว่าทำผิด เมื่อคืนก็คงโทรมาหาเธอสักสายแล้ว
เมื่อวานเขาเป็นคนบอกเองว่ามีเรื่องจะคุยกับเธอ
แต่เธอรออยู่ทั้งคืน ก็ยังไม่ได้รับสายจากเฟิงซิ่วเหยียน
เมื่อครู่นี้เธอเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากแม่บ้าน บอกว่าเมื่อคืนเฟิงซิ่วเหยียนไม่ได้กลับบ้าน