“ขอโทษงั้นเหรอ?”
ซ่งหยวนหัวเราะเยาะ “เฟิงซิ่วเหยียน ถ้าวันนี้ฉันไม่ยอมขอโทษขึ้นมาล่ะ?”
แล้วเขาจะทำอะไรเธอได้
“คุณ!”
เฟิงซิ่วเหยียนถูกยั่วจนโมโห ในความทรงจำของเขา ซ่งหยวนเป็นคนอ่อนโยนมาโดยตลอด
เธอเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไรกัน ถึงได้กลายเป็นคนไร้เหตุผลและเอาแต่ใจขนาดนี้
เขาปล่อยเมิ่งหลิวหลิว แล้วเดินไปหยุดตรงหน้าซ่งหยวน
มือหนึ่งคว้าข้อมือเธอไว้
“ซ่งหยวน คุณเปลี่ยนไปจริง ๆ”
เปลี่ยนไปจนเขาแทบจำไม่ได้
ซ่งหยวนยิ้มบาง ๆ เงยหน้ามองเขา น้ำเสียงฟังดูเรียบเฉย
“คุณก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน”
เมื่อก่อนเฟิงซิ่วเหยียนปฏิบัติต่อเธออย่างเย็นชาเสมอ
เธอคิดว่าเขามีนิสัยแบบนั้น คิดว่าเขาเย็นชากับทุกคนเหมือนกัน
จนกระทั่งเมิ่งหลิวหลิวปรากฏตัว
เธอถึงได้รู้ว่าความลำเอียงของผู้ชายคนนี้ไม่เคยมอบให้ใคร
มีเพียงเมิ่งหลิวหลิวเท่านั้นที่กระตุ้นอารมณ์ของเขา ทำให้เขาหวั่นไหวได้
“คุณรีบพาเธอไปโรงพยาบาลเถอะ ถ้ายังมัวรอให้ฉันขอโทษ ไม่แน่ว่าลูกในท้องอาจรักษาไว้ไม่ได้แล้ว”
น้ำเสียงของซ่งหยวนเย็นเยียบ ไร้ความรู้สึกแม้แต่น้อย
เฟิงซิ่วเหยียนใส่ใจลูกในท้องของเมิ่งหลิวหลิวขนาดนี้ ยังไงก็ต้องรีบพาเธอไปโรงพยาบาลทันที
เป็นอย่างที่คิด เฟิงซิ่วเหยียนอุ้มเมิ่งหลิวหลิวขึ้นมา สีหน้าตึงเครียด
“ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล”
ก่อนจากไป เขาหันกลับมามองซ่งหยวนลึก ๆ อีกครั้ง
ค่อยกลับมาคิดบัญชีกับเธอทีหลัง
หลังเฟิงซิ่วเหยียนพาคนออกไป ซ่งหยวนก็ทรุดลงราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด