“หึ ๆ”
ซ่งหยวนยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน
“เฟิงซิ่วเหยียน ในเมื่อคุณชอบเมิ่งหลิวหลิวมากขนาดนั้น งั้นเราหย่ากันเถอะ แบบนี้คุณกับเธอจะได้สมหวัง”
เมื่อ 3 ปีก่อน เธอรู้ว่าในใจเฟิงซิ่วเหยียนมีใครบางคนซ่อนอยู่
เธอมั่นใจในตัวเองเกินไป คิดว่าจะค่อย ๆ ก้าวเข้าไปในใจเขาได้
เป็นเธอเองที่ประเมินตัวเองสูงเกินไป
ในเมื่อเข้าไปอยู่ในใจเขาไม่ได้ เธอก็ไม่อยากทนต่อไปอีกแล้ว
ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา ความรักที่เธอมีให้เขาถูกกัดกร่อนจนแทบไม่เหลือ
สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงความด้านชาไร้ที่สิ้นสุด
หย่าอย่างนั้นเหรอ?
เฟิงซิ่วเหยียนจ้องซ่งหยวน พลางพยายามผลักเมิ่งหลิวหลิวออกไป
แต่ครั้งนี้เมิ่งหลิวหลิวกอดเขาไว้แน่น เธอตั้งใจให้ซ่งหยวนเห็นกับตา
เฟิงซิ่วเหยียนเป็นของเธอ
“ซ่งหยวน คุณรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?”
น้ำเสียงของเฟิงซิ่วเหยียนเย็นชาเล็กน้อย ความขุ่นเคืองวูบผ่านหว่างคิ้ว
ตลอด 3 ปีที่แต่งงานกัน ซ่งหยวนอ่อนโยนและเพียบพร้อมมาโดยตลอด ทำทุกอย่างที่ภรรยาควรทำ
เขาไม่เคยคิดถึงคำว่า ‘หย่า’ เลยสักครั้ง
เขารู้ดีว่าถ้าพูดถึงการหย่าทุกวัน ชีวิตคู่ก็คงใกล้ถึงจุดจบ
เพราะอย่างนั้นเขาจึงโกรธเธอ “คุณเลิกหาเรื่องไร้เหตุผลได้ไหม?”
“หาเรื่องไร้เหตุผล?”
ความคับข้องใจที่ซ่งหยวนเก็บงำมานาน 3 ปีปะทุออกมาทั้งหมด
“ในสายตาคุณ การที่ฉันขัดจังหวะเรื่องดี ๆ ระหว่างคุณกับเมิ่งหลิวหลิว คือการหาเรื่องไร้เหตุผลอย่างนั้นเหรอ?”
“ฉันขอหย่า ก็เป็นการหาเรื่องไร้เหตุผลสินะ”
“ถ้าอย่างนั้น เฟิงซิ่วเหยียน ในใจคุณฉันคงไม่มีความหมายอะไรเลย ฉันควรหายไปให้พ้นสินะ”