ในกล่องไม้มีสร้อยข้อมือหยกเนื้อดีสีเขียวมรกตอยู่หนึ่งวง
ซ่งหยวนหยิบสร้อยข้อมือหยกออกมาอย่างระมัดระวัง ตัวสร้อยเป็นสีเขียวมรกตทั่วทั้งวง สัมผัสเย็นมือ เนื้อหยกชุ่มฉ่ำแวววาว สีเขียวอมดำเคลือบด้วยคราบมันเงาที่เกิดจากการสวมใส่มาเนิ่นนาน ดูอ่อนโยนและเปี่ยมเสน่ห์แบบโบราณ
“แม่คะ นี่ให้หนูหรือคะ?”
แค่ดูก็รู้ว่าสร้อยข้อมือหยกวงนี้มีค่ามาก ไหน ๆ เธอก็กำลังจะออกจากตระกูลเฟิงแล้ว จะรับของมีค่าขนาดนี้ไว้ไม่ได้
“หนูรับไว้ไม่ได้ค่ะ แม่เก็บไว้เถอะนะคะ”
เธอวางสร้อยข้อมือกลับลงในกล่องอย่างเบามือ ปิดฝากล่องแล้วยื่นคืนให้หลี่ซู
หลี่ซูดันกลับไปให้เธออีกครั้ง สีหน้าเปี่ยมด้วยความปลื้มใจ “หยวนหยวน แม่รู้ว่าลูกคิดอะไรอยู่ แต่แม่อยากให้ลูกจริง ๆ ต่อให้ลูกไม่ได้เป็นลูกสะใภ้ของแม่ เราสองคนก็ยังมีวาสนาต่อกัน สร้อยข้อมือหยกวงนี้เป็นของที่แม่ของแม่ทิ้งไว้ให้”
“แม่มีลูกสาวแค่คนเดียว แม่ยกสร้อยข้อมือวงนี้ให้แม่ แต่แม่กลับไม่มีลูกสาว ตั้งแต่แต่งงานจนถึงตอนนี้ แม่ก็เห็นลูกเป็นลูกสาวแท้ ๆ เพราะฉะนั้นลูกต้องรับสร้อยวงนี้ไว้ ถ้าไม่รับ ก็แปลว่าลูกไม่อยากนับแม่เป็นแม่แล้ว”
“แม่แค่อยากบอกว่า ไม่ว่าในอนาคตลูกกับซิ่วเหยียนจะเป็นอย่างไร สำหรับแม่แล้ว ลูกก็จะเป็นลูกสาวของแม่ตลอดไป”
พูดจบหลี่ซูก็หยิบสร้อยข้อมือหยกออกมา สวมให้ซ่งหยวนด้วยตัวเอง
สร้อยข้อมือหยกสีเขียวอมดำอยู่บนข้อมือขาวผ่องของเธอ ยิ่งขับให้ผิวดูขาวนวลขึ้นไปอีก
ซ่งหยวนมองสร้อยข้อมือหยกวงนั้น ดวงตาค่อย ๆ เอ่อคลอด้วยน้ำตา