“ซ่งหยวน!”
เฟิงซิ่วเหยียนพุ่งเข้ามาจากด้านหลังเพื่อปกป้องซ่งหยวน รับไม้กระบองแทนเธอ
เสียงทึบหนักดังขึ้น ไม้กระบองกระแทกลงบนเนื้อจนเกิดเสียงอู้อี้
“อืม”
เฟิงซิ่วเหยียนครางเบา ๆ ร่างกายกระตุกเพราะความเจ็บปวดโดยไม่รู้ตัว
“อาซิว!”
เมิ่งหลิวหลิวเห็นดังนั้นก็แทบจะกระโดดลงจากเตียงคนไข้
ใบหน้าของยายเฟิงคล้ำเขียวราวกับก้นหม้อ
“เธอบ้าไปแล้วหรือไง! รู้ไหมว่าโดนไม้เท้าของฉันตีเข้า แผลจะหายไม่สนิทไปตั้งเดือน ซิ่วเหยียน เธอบ้าไปแล้วจริง ๆ ถึงได้ทำเพื่อผู้หญิงคนนี้!”
ยายเฟิงกุมหน้าอก ร่างโงนเงนถอยหลังไปสองก้าว ดูท่าจะล้มลงในไม่ช้า
คนรับใช้ที่อยู่ด้านหลังรีบเข้าไปประคองให้เธอนั่งลง พร้อมลูบหน้าอกให้อย่างแผ่วเบา
“คุณยาย อย่าเพิ่งโกรธเลยนะคะ ระวังจะเสียสุขภาพค่ะ”
“จะไม่ให้ฉันโกรธได้ยังไง เขาเป็นหลานชายของฉันแท้ ๆ กลับไม่ห่วงร่างกายตัวเอง เพียงเพื่อผู้หญิงคนเดียว ถึงกับรับไม้กระบองแทนเธอ!”
ยายเฟิงโกรธจนตัวสั่นระริก ริมฝีปากก็สั่นพึ่บพั่บอย่างรุนแรง
เฮ่อฮุ่ยหลานรีบขวางเมิ่งหลิวหลิวไว้ แล้วกดไหล่เธอให้นั่งลง
“หลิ่วหลิ่ว ร่างกายลูกยังไม่หายดี ลงจากเตียงไม่ได้”
เฟิงซิ่วเหยียนเป็นผู้ชาย โดนตีแค่นี้ก็ไม่ถึงตายหรอก
แต่เขากลับยอมทำถึงขนาดนี้เพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง
“เฟิงซิ่วเหยียน เธอรู้ไหมว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ หลิ่วหลิ่วยังนั่งดูอยู่ตรงนี้นะ เธอยังจะปกป้องผู้หญิงคนนี้แบบนี้อีก!”
นี่มันไม่เห็นหลิ่วหลิวอยู่ในสายตาชัด ๆ