“ตอนที่คุณตกบันได ฉันอยู่ห่างออกไปตั้งสิบกว่ากิโลเมตร คุณหมายความว่าฉันผลักคุณตกบันไดจากระยะสิบกว่ากิโลเมตรงั้นเหรอ?”
ซ่งหยวนมองเวลาเข้ารักษาตัวในเอกสาร ตอนนั้นเธอกำลังนอนหลับอยู่ที่บ้าน
เธอเงยหน้ามองยายเฟิง
“คุณพูดอะไรก็ควรมีหลักฐาน อย่าได้กล่าวหากันตามใจ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ยกโทษให้เพียงเพราะคุณอายุมากแล้ว”
ยายเฟิงยกมือข้างที่ไม่ได้ให้น้ำเกลือขึ้น ชี้หน้าซ่งหยวนพลางด่ากราด
“ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันจะต้องนอนอยู่ที่นี่ได้ยังไง เธอทำให้ฉันโมโหจนเป็นแบบนี้!”
ช่วงนี้หลังจากกินยาที่หลิ่วหลิ่วเอามาให้ อาการของเธอก็ดีขึ้นมาก แถมยังลงจากรถเข็นมาขยับตัวได้ด้วย
เมื่อวานหลิ่วหลิ่วไปที่บ้านเก่า ร้องไห้ขอพบเธอ
หลิ่วหลิ่วเล่าเรื่องเมื่อวานให้ฟัง ซ่งหยวนใส่ร้ายหลิ่วหลิ่ว แถมยังใช้โทรศัพท์ฟาดจนมุมปากหลิ่วหลิ่วบาดเจ็บ
เดิมทีเรื่องที่ซ่งหยวนหาคนไปทำร้ายหลิ่วหลิ่ว เธอก็คิดจะไปเอาเรื่องซ่งหยวนอยู่แล้ว
แต่ยังไม่ทันได้ไปเอาเรื่อง ซ่งหยวนก็รังแกหลิ่วหลิ่วของเธออีก
เรื่องนี้ทำให้เธอทนไม่ไหว จึงโมโหจนตั้งใจจะลงไปหาเรื่องซ่งหยวน
ในเมื่อเฟิงซิ่วเหยียน หลานชายคนนี้ไม่ยอมออกหน้าแทนหลิ่วหลิ่ว งั้นเธอจะจัดการเอง
เธอจะไล่ซ่งหยวนออกจากตระกูลเฟิงเดี๋ยวนี้!
แต่ตอนลงบันได เธอเดินเร็วเกินไปจนขาอ่อน ร่างทั้งร่างกลิ้งตกลงมาจากบันได
เกือบเอาชีวิตไม่รอด
เพราะอย่างนั้น ที่เธอบอกว่าทั้งหมดเป็นเพราะซ่งหยวนก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผล