«คุณผู้ชายคนนี้ คุณแสดงเจตนาที่มีต่อภรรยาผมชัดเจนเกินไปแล้ว!»
เฟิงซิ่วเหยียนมองเฮ่อจิ่นโจวด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะส่งสายตาเตือนอีกฝ่าย เฮ่อจิ่นโจวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย วางมือทั้งสองข้างลงบนที่วางแขน แล้วไม่ตอบอะไร
แต่ในสายตาของเฟิงซิ่วเหยียน แววตาดูแคลนนั้นก็เป็นการท้าทายอย่างโจ่งแจ้ง
ซ่งหยวนยืนขวางอยู่ตรงหน้าเฮ่อจิ่นโจว แล้วมองเฟิงซิ่วเหยียนอย่างเย็นชา
«เฟิงซิ่วเหยียน คุณเป็นโรคหลงผิดหรือไง? ป่วยก็ไปรักษาสิ»
«หึ ๆ!»
เฟิงซิ่วเหยียนหัวเราะขึ้นมาอย่างฉับพลัน ก่อนหันไปมองเมิ่งหลิวหลิว
«ไปเถอะ ผมจะไปส่งคุณที่โรงพยาบาล»
เดิมทีเมิ่งหลิวหลิวกำลังโกรธที่ถูกเมิน พอเฟิงซิ่วเหยียนบอกว่าจะไปส่งโรงพยาบาล ความโกรธของเธอจึงคลายลงไปครึ่งหนึ่ง
แต่เธอไม่อยากปล่อยซ่งหยวนไปง่าย ๆ จึงคว้ามือเฟิงซิ่วเหยียนไว้
«อาซิว ซ่งหยวนตบฉันต่อหน้าคุณ เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปแบบนี้ไม่ได้ ถ้าคุณไม่จัดการ คราวหน้าเธอคงกล้าฆ่าฉันตรง ๆ แน่»
เฟิงซิ่วเหยียนขมวดคิ้วแน่น แต่ไม่ได้สะบัดมือเมิ่งหลิวหลิวออก เพียงมองซ่งหยวนเงียบ ๆ
«คุณไม่มีอะไรจะอธิบายหน่อยเหรอ? คุณบอกว่าผู้ชายคนนั้นถูกหลิ่วหลิ่วสั่งมา แต่คุณไม่มีหลักฐาน แล้วยังไปตบเธอ แบบนี้ไม่เกินไปหน่อยหรือ?»
ถ้าซ่งหยวนยอมก้มหัวขอโทษ เขาก็พอจะเข้าใจได้ว่าเมื่อครู่เธอแค่พลั้งมือเพราะอารมณ์ชั่ววูบ
ซ่งหยวนรู้สึกขบขัน จึงย้อนถามกลับไปว่า
«แล้วคุณมีหลักฐานหรือไงว่าฉันเป็นคนสั่งให้ทำร้ายขาเมิ่งหลิวหลิว?»
«แต่เธอก็ไม่ได้ลงมือกับคุณ!»
น้ำเสียงของเฟิงซิ่วเหยียนเย็นกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด