“ฉันสู้กับแกให้ตายไปข้าง!”
เสียงของเมิ่งหลิวหลิวแหลมบาดหู เล็บมือของเธอยาวมาก
ถ้าถูกข่วนเข้า ซ่งหยวนคงเสียโฉมแน่
ซ่งหยวนยกมือกดไหล่เมิ่งหลิวหลิว ก่อนออกแรงผลักสุดกำลัง
เมิ่งหลิวหลิวเพิ่งเอื้อมมือจะคว้าตัวซ่งหยวน แต่เมื่อถูกผลักอย่างแรง ร่างทั้งร่างก็เสียการทรงตัว
เธอถอยหลังไปสองก้าว เซถลาแล้วทรุดลงกับพื้น
เธอครางอู้อี้ การล้มครั้งนี้แทบทำให้กระดูกสะโพกแยกเป็นชิ้น
เมิ่งหลิวหลิวรีบลุกขึ้นจากพื้น ก่อนพุ่งเข้าใส่ซ่งหยวนอีกครั้ง
ซ่งหยวนยื่นมือคว้าผมของเมิ่งหลิวหลิวทันที แล้วกดศีรษะเธอกระแทกกำแพง
ปัง ปัง
เสียงทึบดังขึ้นหลายครั้งเมื่อกะโหลกกระแทกกำแพง
“อ๊า!”
เมิ่งหลิวหลิวกรีดร้อง ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงบนศีรษะทำให้เธอแทบคลุ้มคลั่ง เธอสะบัดแขนไปมา พยายามคว้าตัวซ่งหยวน
มือของเธอจับเสื้อซ่งหยวนไว้ ก่อนออกแรงกระชากอย่างบ้าคลั่ง
เสียงกรีดร้องของเมิ่งหลิวหลิวดึงดูดความสนใจของคนอื่น มีคนวิ่งเข้ามาแยกทั้งสองออกจากกัน
หนึ่งในนั้นคือเจิ้งหยวน
เจิ้งหยวนประคองเมิ่งหลิวหลิว ขณะที่มีคนไปรายงานเรื่องนี้ให้ผู้อำนวยการทราบ
ผู้อำนวยการโกรธมาก
วันรุ่งขึ้น ซ่งหยวนก็ได้รับแจ้งว่าไม่ต้องมาที่โรงพยาบาลอีก
เธอไม่เสียใจที่มีเรื่องกับเมิ่งหลิวหลิว แต่ไม่อยากให้เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่องานของตัวเอง
“ผู้อำนวยการ เรื่องนี้จะโทษฉันทั้งหมดก็ไม่ได้ เมิ่งหลิวหลิวเป็นฝ่ายลงมือก่อน”
“พอแล้ว ไม่ต้องพูด ช่วงนี้เธอไม่ต้องมาที่โรงพยาบาล เมิ่งหลิวหลิวก็ถูกพักงาน พวกเธอสองคนไปทบทวนตัวเองให้ดี”