"โอ๊ะ กลับมาถึงบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?" คนตาดำพิงอยู่ที่ประตู มองไปยังร่างที่อยู่ไม่ไกล
จางไห่โยวตบถุงผ้าเบา ๆ เม้มปาก "ร้อนชะมัด"
คนตาดำยื่นมือออกไป เด็กน้อยก็วิ่งปรี่เข้าหาเขาทันที พร้อมกับวางถุงผ้าลงบนมือที่คนตาดำยื่นออกไป
คนตาดำเปิดดู "วันนี้เป็นมันหวานนี่ เธอไม่ชอบกินมันหวานหรอกเหรอ?"
"ไว้ให้เสี่ยวกวน" จางไห่โยวก้าวเข้าลานบ้าน ตรงดิ่งไปหาจางฉี่หลิง
"คิดถึงแต่ไอ้ใบ้ ไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ?"
จางไห่โยวรับมันหวานมา แล้วยื่นให้จางฉี่หลิง
"ไว้คราวหน้า"
คนตาดำส่งเสียงหึในลำคอ "พูดลอย ๆ จัง"
จางฉี่หลิงถือมันหวาน แล้วกินอย่างตั้งใจ
"มันหวานน่ะ" จางไห่โยวยิ้มตาหยี "แล้วก็เหนียวด้วย"
"พัฒนาไปไกลนะเนี่ย รู้จักคำว่าเหนียวแล้ว" คนตาดำเก็บถุงผ้าของเขาให้เรียบร้อย
บางครั้งจางฉี่หลิงเข้าป่า จางไห่โยวก็จะตามไปด้วย
เขาจำได้ว่าคนตาดำเคยมาขออาหารจากเขา ขึ้นเขาไปก็เลยแอบเก็บเห็ดมาสองสามดอก
เห็ดชนิดนี้เคยกินมาก่อน รสชาติดี และที่สำคัญ มันสนุกดี
เขาแอบใส่เห็ดลงไปหนึ่งดอกตอนที่คนตาดำกำลังผัดผัก
คนตาดำกำลังแปลกใจว่าวันนี้เจ้าหนูนี่กินข้าวได้คล่องแคล่วขนาดไหน ปกติให้กินของสุกเหมือนไปเข้าคุกยังไงยังงั้น
จางไห่โยวกินคำแล้วคำเล่า ราวกับกำลังกินของอร่อยเลิศรส
คนตาดำกินตามไปด้วย จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ารสชาติในปากไม่ค่อยถูกต้อง พอมองที่จานก็เห็นว่ามีเห็ดอยู่ในนั้น
"ฉันจำได้ว่าฉันไม่ได้ใส่เห็ด" คนตาดำเขี่ยเห็ดออกมาสองสามชิ้น เขาสวมแว่นตาดำไว้เลยมองไม่เห็นสีหน้า