คนตาดำนอนหลับอยู่ดี ๆ หูก็ขยับเบา ๆ จับเสียงด้านนอกได้
แม้คนคนนั้นจะทำเสียงเบาเพียงใด เขาก็สัมผัสได้
นี่คือนิสัยที่ติดตัวมาเป็นเวลาหลายปี นิสัยที่เกิดจากคมดาบและแสงกระบี่นับไม่ถ้วน
เขามองดูประตูห้องถูกผลักเปิดเบา ๆ หัวหนึ่งโผล่เข้ามาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
จากนั้นทั้งตัวก็เดินเข้ามาและปิดประตู
เมื่อคนตาดำมองเห็นร่างคนนั้นได้อย่างชัดเจน ร่างที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลง
เป็นจางไห่โยว
คนตาดำไม่ส่งเสียง เอนนอนนิ่ง ๆ มองดูเขาจะทำอะไรแปลก ๆ
จางไห่โยววางหมอนลงบนเตียง แล้วดันเข้าไปด้านใน
คนตาดำที่ถูกเบียด : ......
เขาคว้าคางเด็กน้อยคนนั้นทันที "อยากได้อะไร?"
"จะนอนไง" จางไห่โยวส่ายหัว สลัดมือเขาออก แล้วปีนขึ้นเตียง
คนตาดำขยับเข้าไปด้านใน ให้ที่แก่เขา
"จิตใจคุณอายุสิบเอ็ดขวบ ไม่ใช่สามขวบ โตขนาดนี้แล้วยังกลัวนอนคนเดียวอีก?"
จางไห่โยวจัดหมอนให้เรียบร้อย นอนตะแคง จ้องมองคนตาดำตรง ๆ
ตาของเขาสว่างสดใส ราวกับพลอยดำ ภายในไม่มีสิ่งเจือปน มีเพียงความบริสุทธิ์ แม้ในความมืดก็ทำให้คนเหลียวมอง
"ฉันกลัวความมืด" จางไห่โยวพูดตรงไปตรงมา "พอฟ้ามืดคนก็เยอะขึ้น เยอะจนแน่นไปหมด"
จางไห่โยวพูดอย่างสงบ ราวกับกำลังบอกเรื่องธรรมดาสามัญ
แต่คนตาดำกลับขนหัวลุก "ฟ้ามืดแล้วคนเยอะขึ้นหมายความว่าไง?"
"จุ๊บ อย่าไปรบกวนพวกเขา" จางไห่โยวยกนิ้วชี้แนบกับกลางริมฝีปาก สีหน้าจริงจังมาก "เรานอนเถอะ"