จางฉี่หลิงนอนหลับไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม ๆ พอเขาลืมตาก็ปะทะกับแว่นตาดำคู่หนึ่งเข้า แม้มองไม่เห็นดวงตาของอีกฝ่าย แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงความน้อยใจที่เต็มเปี่ยม
คนตาดำกระตุกมุมปาก พูดคำที่ฟังดูแปลก ๆ ขึ้นมาว่า “นายนอนหลับสบายจริง ๆ นะ”
จางฉี่หลิงลุกขึ้นนั่ง สีหน้านึกสงสัยเล็กน้อย
“เสี่ยวกวน นายตื่นแล้วเหรอ”
จางไห่โยวผลักประตูเข้ามา พอเห็นจางฉี่หลิงตื่นแล้ว ดวงตาก็ย่นยิ้มเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว แล้ววิ่งตรงเข้าไปหาเขาทันที
จางฉี่หลิงยื่นมือรับเขาไว้ “เป็นอะไรไป”
จางไห่โยวก็ทำหน้างงเหมือนกัน รีบส่ายหน้าปฏิเสธ
“ดูตาฉันสิ ดำคล้ำไปหมดเลย” คนตาดำยื่นมือดันแว่นตาดำขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยคล้ำใต้ตา “นายจะนอนก็นอนไปเถอะ แต่ทำไมทำเอาเด็กนี่หลับไปด้วยล่ะ กลางดึกตื่นขึ้นมา ลากฉันออกไปหาข้าวให้มันกิน รบกวนฉันทั้งคืนเลย”
จางฉี่หลิงสายตาเหม่อลอยเล็กน้อย เขายกมือขึ้นลูบหัวคนข้าง ๆ อย่างแผ่วเบา
จางไห่โยวหาวหนึ่งที ไม่ได้ฟังคำบ่นของคนตาดำแม้แต่น้อย ยังทำหน้าเหมือนเป็นเรื่องปกติเสียด้วยซ้ำ
คนตาดำไม่พอใจเอามาก ๆ ใช้นิ้วชี้จ่อที่หน้าผากของเขา “ไอ้ลูกหมานี่ ยังมีมโนธรรมเหลืออยู่อีกนิดไหม”
“มโนธรรมคืออะไร” จางไห่โยวกอดแขนจางฉี่หลิงไว้แน่น “กินได้หรือเปล่า”
อารมณ์ของคนตาดำพลันสงบลงในทันที เด็กที่ไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง เขาจะไปถือสาอะไรนักหนา
จางฉี่หลิงกับคนตาดำฝากคนหาบ้านพักเล็ก ๆ หลังหนึ่งในหุบเขาลึก