จางไห่โยวสูงแค่ถึงกระดูกไหปลาร้าของจางฉี่หลิง ร่างกายผอมบาง เวลาก้มหน้าลงแล้วดูน่าสงสารมาก
จางฉี่หลิงยกมือขึ้นลูบผมบนหัวเขา "นี่ผิดนะ"
"อะไรผิด?"
จางไห่โยวฟังแล้วงงไปหมด ช่วงนี้เขาเรียนรู้ไปหลายอย่าง แต่ยังมีหนทางอีกยาวไกลมากที่ต้องไป
"ขโมยไก่"
จางไห่โยวไม่คิดว่าพฤติกรรมของตัวเองมีปัญหาอะไร พูดอย่างมีเหตุมีผล "ฉันแค่หิว"
หิวแล้วก็ต้องล่าเหยื่อ ไม่มีอะไรผิด
จางฉี่หลิงยื่นมือจับข้อมือเขาพาเดินไปที่ห้อง
เดิมทีเขาตั้งใจจะออกไปจัดการธุระข้างนอก พอเดินไปครึ่งทางก็รู้สึกมีลางสังหรณ์ในใจ เลยรีบหันหลังกลับมา
โชคดีที่เขากลับมา
คนตาดำยังเอามือกดบาดแผลไว้ เดินตามสองคนนั้นไป
"เจ็บชะมัดเลย แบบนี้มือของเสี่ยวเฮ่ยคงจะพังกระมัง"
จางไห่โยวรำคาญเสียงเอะอะ โถมตัวเข้าไปใกล้จางฉี่หลิง "เราโยนเขาออกไปเถอะ"
จางฉี่หลิงเหลือบตามองเขาเฉย ๆ สังเกตว่าจางไห่โยวเริ่มซนขึ้นทุกวัน
จางฉี่หลิงให้จางไห่โยวนั่งบนเตียง แล้วตรวจบาดแผลของเขาอย่างละเอียด
จางไห่โยวเจ็บจนกัดฟัน แต่ตลอดทั้งหมดก็ให้ความร่วมมือดี
คนตาดำดันแว่นดำ "ไอ้ใบ้ หลายปีไม่เจอกัน ไปทำลูกหรือไง?"
"เปล่า" จางฉี่หลิงไม่แม้แต่จะมองเขา กดตัวจางไห่โยวที่อยู่ไม่สุขให้อยู่กับที่
"แล้วไอ้เด็กนี่เป็นใคร? อย่าบอกนะว่าเป็นน้องชายแก?"
จางฉี่หลิงไม่ตอบคำถามคนตาดำ "รู้หรือยังว่าผิดตรงไหน?"