“ไม่ได้ด่า”
“งั้นคืออะไร”
จางไห่โยวเป็นคนช่างสงสัยมาก พอมีอะไรไม่เข้าใจก็ต้องรบกวนจางฉี่หลิงให้อธิบายให้ฟังจนเข้าใจ
เขาเพียงแค่ไม่อยากหาคนอื่นเท่านั้นเอง แค่มีจางฉี่หลิงก็พอแล้ว
เป็นคนที่พาเขาออกมาเอง
จางฉี่หลิงยกมือขึ้นลูบหัวเขา “แซว เล่น ๆ”
จางไห่โยวพยักหน้า ทั้งที่ยังฟังไม่ค่อยเข้าใจ
แต่ไม่เป็นไร สิ่งที่เขาไม่เข้าใจมีเยอะแยะ ไม่ได้แปลว่าจะต้องเข้าใจอันนี้ด้วย
ท้องของจางไห่โยวเริ่มส่งเสียงประท้วงอีกครั้ง ท้องว่างจนรู้สึกโหวงเหวง แขนขาก็เริ่มหมดแรงไปทีละน้อย
เขาลูบท้องแฟบของตัวเอง “ฉันหิวแล้ว ไม่อยากกินแป้งแผ่น”
“ไอ้ใบ้ ขอแสดงความยินดีด้วยนะ ยังไม่ทันได้แต่งงานก็ได้ลูกมาฟรี ๆ หนึ่งคนเลย” คนตาดำพูดแซว
จางฉี่หลิงตอนนี้ไม่มีอารมณ์มาร่วมเล่นด้วย เขาก็กำลังหัดว่าจะปฏิบัติกับจางไห่โยวอย่างไรดี
เขาพิเศษเกินไป ถ้ากดดันมากไป ก็คงหนีไปอีกแบบครั้งก่อนแน่ ๆ
เขาหันหลังไปเตรียมอาหารให้จางไห่โยว
คนตาดำมองจางฉี่หลิงหายไปแล้ว ก็เตรียมจะเข้าไปทำความสนิทสนมกับจางไห่โยว
จางไห่โยวมีท่าทีต่อคนตาดำไม่ร้ายแรงเท่าตอนแรกแล้ว แต่ก็ยังระวังตัวเขาอยู่ พอเขาเข้าไปใกล้ จางไห่โยวก็เริ่มขู่ทำท่าจะกัด
“ฉันกับไอ้ใบ้เป็นเพื่อนรักกันนะ ถ้าแกทำอะไรวุ่นวาย ฉันจะไปฟ้อง แล้วดูสิว่ามันจะลงโทษแกไหม”
จางไห่โยวเม้มปาก “เสี่ยวกวนไม่ทำหรอก”
คนตาดำฉวยโอกาสเข้าไปใกล้ จางไห่โยวโตมากลางฝูงสัตว์ป่า การรับรู้และการสังเกตของเขาแข็งแกร่งมาก ย่อมสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเขาได้