จางฉี่หลิงบอกว่าจะออกไปแค่หนึ่งวัน แต่จางไห่โยวกลับรออยู่ตั้งสองวันเต็มๆ
ตอนนี้เขาไม่ใช่คนป่าที่ไม่รู้อะไรเลยอีกแล้ว เขารู้จักเวลา รู้จักการโกหก และรู้จักความรู้สึกเจ็บปวด
จางไห่โยวไม่ใช่คนใจแข็ง ในทางกลับกัน เขาเป็นคนที่ขาดความมั่นคงในความปลอดภัยอย่างรุนแรง
เขากลัวอะไรหลายๆ อย่าง กลัวความมืด กลัวงู กลัวผี กลัวการถูกทอดทิ้ง
แต่โลกของเขาเต็มไปด้วยสิ่งที่เขากลัว เขาจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่ จึงไม่สามารถเผยความรู้สึกของตัวเองออกมาได้แม้แต่น้อย มีเพียงเท่านี้เขาถึงจะอยู่รอดได้
การต่อสู้และการมีชีวิตอยู่กินเวลาทั้งชีวิตของเขา ไม่มีเวลาพอให้คิดถึงเรื่องอื่น
แต่ตอนนี้มันต่างจากเมื่อก่อนแล้ว
จางไห่โยวเดินไปเดินมาในห้อง คิ้วขมวดแน่น
เสี่ยวกวนจะไม่เอาเขาแล้วหรือ?
คนตาดำกอดอกแล้วหลับตาลง "หยุดเดินได้แล้ว เดินไปเดินมาทำให้ปวดหัว"
"เสี่ยวกวนยังไม่กลับมา" จางไห่โยวทำปากยื่น น้ำเสียงอ้อนวอน "เขาบอกว่าจะออกไปแค่หนึ่งวัน"
เขารู้สึกอึดอัดในใจ เหมือนมีก้อนหินก้อนหนึ่ง ค้างอยู่ตรงนั้น รั้งขึ้นก็ไม่ได้ ลงก็ไม่ตก อึดอัดใจจริงๆ
คนตาดำมือไว ยื่นมือไปขยำหัวของจางไห่โยวหนึ่งที
ตอนนี้ทั้งคู่สนิทกันมากขึ้น จางไห่โยวรู้ว่าคนคนนี้ไม่ได้มีเจตนาร้าย จึงลดความระแวงลงไปมาก ไม่คิดว่าเขาจะมา "จู่โจมกะทันหัน"
จางไห่โยวก้มหัวลง ก้าวเท้าหมุนตัว ห่างจากเขาไปไกลๆ จ้องคนตาดำด้วยสายตาไม่เข้าใจ