หลานชายตามสั่งของคนตาดำครั้งนี้อยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก เพียงแต่สุสานนี้ใหญ่ไปหน่อย คงจะยุ่งยากสักหน่อย
ที่เขาบอกจางไห่โยวว่าใช้เวลาสองวันก็ในกรณีที่ตัวเองไม่มีปัญหาอะไรเลย
เมื่อเขามาถึงนอกสุสาน เถ้าแก่เหอมาเฝ้ารออยู่ที่นั่นตั้งแต่เนิ่นนานแล้ว
“ท่านเฮย” เถ้าแก่เหอทักทายอย่างกระตือรือร้น
“อืม ขุดอุโมงค์ไปถึงไหนแล้ว”
“ท่านลองดูสิ”
"ลงไปอีกสามนิ้ว"
คนตาดำเผลอยื่นมือลงไปในกระเป๋าเพื่อจะหยิบบุหรี่ กลับได้สร้อยข้อมือเส้นหนึ่งออกมา เมื่อเห็นสร้อยกระดูกเสือที่คุ้นเคยนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้าง
เถ้าแก่เหอที่อยู่ข้าง ๆ อุทานด้วยความตกใจ “นี่...นี่คือเจ้าแห่งขุนเขา ตำนานที่เล่าว่าขับไล่สิ่งชั่วร้ายและปัดเป่าภยันตรายได้!”
“ตำนานกล่าวว่าเสืออายุยี่สิบปีจึงจะกลายเป็นเจ้าแห่งขุนเขา หลังจากตายแล้วนำกระดูกหน้าผากมาขัดเป็นเส้น ก็สามารถขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้ สมกับเป็นท่านเฮยจริง ๆ ของแบบนี้ยังหามาได้”
มือของคนตาดำกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าสิ่งนี้คืออะไร ไม่มีใครคุ้นเคยมันไปมากกว่าเขาอีกแล้ว
มันเป็นของเด็กคนนั้น
ของแบบนี้หายาก ตอนนั้นเขาเห็นแล้วก็แกล้งเด็กคนนั้นเล่น ขอให้แบ่งให้เขาสักเส้น
เขาสวมมันตอนไหนกัน?
คนตาดำล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าอีกครั้ง ไม่นานก็ได้กระดาษแผ่นเล็ก ๆ ออกมา บนนั้นมีตัวหนังสือสองตัวเขียนโย้เย้ — “ปลอดภัย”
ถ้าไม่ดูดี ๆ ก็ไม่รู้ว่านั่นคือตัวหนังสือ คิดว่าเป็นภาพวาดอะไรสักอย่าง
“ท่านเฮย?”