"แม่ หนูไม่แต่งกับสวีจวิ้นเซิง!"
หลิวกุ้ยฮวาได้ยินก็ชะงัก เห็นน้ำเสียงของไห่จูเด็ดเดี่ยว จิตใจพลันอ่อนยวบ
นางตบมือไห่จูเบาๆ ปลอบว่า "ได้ ไม่ยอมเราก็ไม่แต่ง ป้าหวางน่ะแม่ยังไม่ได้รับปากเลย วางใจ ไม่มีใครกล้านินทา ไม่งั้นดูสิแม่จะไม่ไปสาดขี้หน้าบ้านมัน!"
ไห่จูซาบซึ้งกับคำพูดของหลิวกุ้ยฮวายิ่งนัก กำลังคิดจะเล่าเรื่องแผนชั่วของตระกูลสวีให้ฟัง ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากหน้าประตู
"อาเสิน อาเสิน อยู่บ้านไหม?"
ได้ยินเสียงนี้ รอยยิ้มบนหน้าไห่จูก็แข็งค้างทันที โทสะพลุ่งขึ้นในอก
สวีเหม่ยลี่!
นางยังไม่ทันไปหาเรื่อง สารเลวนี่กลับมาหาถึงที่!
"เหมือนเหม่ยลี่มานะ" หลิวกุ้ยฮวาจำเสียงได้ หันมาบอกไห่จู "ไห่จู จะแต่งไม่แต่งก็อีกเรื่อง เหม่ยลี่น่ะเป็นห่วงลูกนะ เช้านี้วิ่งมาหาตั้งหลายรอบแล้ว"
พูดพลางจะขานรับ แต่ไห่จูดึงแขนไว้
"แม่ อย่าเพิ่งตอบ" ไห่จูลดเสียงลง มองสวีเหม่ยลี่ด้านนอกด้วยแววตาเคียดแค้น
"นางเป็นห่วงจะขายลูกต่างหาก แม่ เมื่อกี้ที่ลูกจมน้ำแล้วสวีจวิ้นเซิงมาช่วย เป็นแผนของสวีเหม่ยลี่กับพวกมัน!"
"อะไรนะ!"
หลิวกุ้ยฮวาตกตะลึงราวถูกฟ้าผ่า ลุกขึ้นยืน "ปกติมันสนิทกับลูกที่สุด ทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้?"
ไห่จูยิ้มขมขื่น เรื่องนี้นางเองก็อยากถามสวีเหม่ยลี่เหมือนกัน มิตรภาพกว่าสิบปี มันทำใจร้ายกับนางได้อย่างไร!
เวลาเดียวกัน รถจี๊ปทหารคันหนึ่งแล่นช้าๆ เข้ามายังถนนเล็กปากหมู่บ้าน เสี่ยวจางที่นั่งข้างคนขับมองทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตาจากนอกหน้าต่าง อดอุทานไม่ได้ "ผู้กองลู่ ที่นี่โล่งกว้างดีจัง แต่ไม่รู้จะหาพื้นที่ฝึกที่เหมาะสมได้หรือเปล่า"
ชายบนเบาะคนขับสวมเครื่องแบบสีเขียวทหารบก คิ้วคมดั่งดาบ ดวงตาเป็นประกาย ขับรถพลางมองทางข้างหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ ได้ยินก็ตอบเรียบๆ
"อะไรที่ว่าได้หรือไม่ได้ ภารกิจที่ผู้บังคับบัญชาสั่งต้องทำให้สำเร็จ หาตามแผนที่ก็ต้องมีความคลาดเคลื่อนบ้าง อีกเดี๋ยวเจอผู้ใหญ่บ้านแล้วให้ช่วยหาไกด์ที่ชำนาญเรื่องทะเล เร่งตัดสินใจเลือกสถานที่ให้เสร็จเร็ว"
เพิ่งพูดจบ เสี่ยวจางก็ชี้ไปด้านหน้า "ผู้กอง ทางโน้นคนเยอะมาก มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?"
ลู่เจิงมองตามไป พบหน้าบ้านหลังหนึ่งมีคนมุงดูไม่น้อย ขมวดคิ้ว ดับเครื่องแล้วเปิดประตู "ไป ไปดูกัน"
หน้าประตู สวีเหม่ยลี่ตะโกนไปสองสามหนไม่มีใครตอบ แต่ก็ยังไม่ยอมไปไหน
เสียงนางดังพอจะดึงความสนใจของบ้านใกล้เรือนเคียง
หมู่บ้านสวีไม่ไกลจากหมู่บ้านเฉินเจียคุน อีกอย่างสวีเหม่ยลี่มาหาไห่จูไปหาของทะเลบ่อยๆ ทุกคนจึงรู้จักกันดี
เห็นสวีเหม่ยลี่ยืนอยู่หน้าบ้านไห่จู ก็มีคนเดินเข้ามา
"อ้าว เหม่ยลี่ มาแต่ตัวคนเดียว พี่ชายเธอไม่มาหรอ?"
"ข้าเห็นยายหวังเพิ่งกลับไปไม่นาน เหม่ยลี่ ครอบครัวเธอจะแต่งไห่จูเข้าบ้านจริงๆ เหรอ!"
"โอ๊ย ไม่แต่งจะได้ยังไง ไห่จูกอดกับผู้จัดการสวีไปแล้ว ถ้าไม่แต่งงาน ต่อไปใครจะเอา?"
สวีเหม่ยลี่ได้ยินทุกคนดูถูกไห่จูเข้าจุด ก็รู้สึกสะใจเป็นที่สุด
แต่ต่อหน้าก็ยังทำเป็นหวังดีต่อเพื่อนรัก
"อาเสิน อย่าพูดถึงไห่จูอย่างนั้นสิ ไห่จูได้ยินคงไม่พอใจนะ!"
"ถึงพี่ชายจะเป็นผู้จัดการ เมื่อก่อนเห็นไห่จูเป็นน้องสาว แต่เมื่อเกิดเรื่องแล้ว พี่ชายก็ต้องรับผิดชอบ รอไห่จูแต่งเข้าบ้านไป พี่ชายต้องดูแลอย่างดีแน่นอน ใครให้ข้ากับไห่จูเป็นเพื่อนรักกันเล่า ต่อให้นางชื่อเสียงไม่ดี ต่อไปก็จะเป็นครอบครัวเดียวกัน!"
"ถุย สวีเหม่ยลี่ ใครเป็นครอบครัวเดียวกับแก!"
ยังไม่ทันขาดเสียง ประตูรั้วบ้านก็ผลักออกดังโครม ไห่จูก้าวออกมา สวีเหม่ยลี่เงยหน้ามองโดยสัญชาตญาณ แต่กลับประสานเข้ากับแววตาอาฆาตของไห่จู
"ไห่จู เธอตื่นแล้ว ข้าบอกว่า..."
พูดไม่จบ ไห่จูก็พุ่งเข้ามา ตบหน้าสวีเหม่ยลี่อย่างแรง
ฝ่ามือนี้ ตบที่นางไม่เห็นแก่ความเป็นเพื่อน วางแผนทำร้าย!
ตบได้ฉับไวไร้ปรานี ใบหน้าสวีเหม่ยลี่บวมแดงทันที นางเอามือกุมแก้ม เบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ
"ไห่จู เธอตีฉันทำไม!"
"ทำไม?" ไห่จูหัวเราะเย็น "แกทำเรื่องสกปรกเอง ยังมีหน้ามาถามข้า!"
ว่าแล้วก็หงายมือตบกลับอีกฝ่ามือ ฝ่ามือนี้ ตบที่สวีเหม่ยลี่กับสวีจวิ้นเซิงในชาติก่อนร่วมมือกันล้างสมองนางจนเกือบลืมว่าตัวเองเป็นคน!
หลิวกุ้ยฮวาที่ประคองลูกสาวออกมาเห็นดังนั้น ก็พุ่งเข้าใส่ราวกับแม่เสือดาวปกป้องลูก กระชากผมสวีเหม่ยลี่ กรงเล็บข่วนหน้าและลำตัว
"นังสารเลว กล้าดียังไงมาวางแผนลูกข้า!"
"มีแม่เกิดแต่ไม่มีแม่สั่งสอน พี่ชายแกเป็นผู้จัดการบ้านข้าก็ไม่แปลกใหม่น่าหวง เมื่อก่อนข้ายังนึกว่าแกเป็นคนดีเสียอีก กล้าคิดร้ายกับไห่จู อีนังนี่ ดูข้าตีให้ตาย!"
หลิวกุ้ยฮวาด่าพลางตีพลาง คนมุงดูอ้าปากค้าง เสี่ยวจางเพิ่งแหวกฝูงชนเข้ามาก็เห็นภาพนี้ คิดจะเข้าไปห้ามตามสัญชาตญาณ
แต่มือหนึ่งกดไหล่ไว้มั่นคง เสี่ยวจางหันไป ลู่เจิงยืนข้างหลังส่ายหน้า "รอก่อน ดูสถานการณ์ก่อนว่าเกิดอะไร"
เสี่ยวจางไม่เข้าใจ แต่ลู่เจิงเป็นผู้บังคับบัญชา ได้แต่ยืนนิ่งอย่างว่าง่าย
กว่าจะแยกทั้งสามคนออกจากกันได้ หลิวกุ้ยฮวายังไม่วายถ่มน้ำลายใส่หน้าสวีเหม่ยลี่สองที
สวีเหม่ยลี่โดนตีต่อหน้าคนมากมายโดยไม่รู้เหตุ รอยยิ้มบนหน้าแตกร้าว
นางตาแดงถามอย่างน้อยใจ "ไห่จู อาเสิน พวกท่านตีข้าทำไม? ข้าทำอะไรผิด!"
"หึ ทำไม?"
ไห่จูหัวเราะเย็น ก้าวขึ้นหน้า "เทียบกับที่แกทำกับข้า ไม่กี่ฝ่ามือนี่ถือว่าเบาแล้ว สวีเหม่ยลี่ ข้าเกลียดตัวเองที่ตาบอด สนิทกับหมาป่าเนรคุณอย่างแก!"
สวีเหม่ยลี่แข็งทื่อ แต่หัวไว ก็กลับมาสงบนิ่งได้เร็ว
"ไห่จู เธอพูดอะไร เกี่ยวกับกดน้ำอะไรนั่น ข้าฟังไม่เข้าใจเลย?"
นางบีบน้ำตาสองสามหยด เสียงสั่นเครือ ดูน่าสงสารยิ่งนัก
"ข้ารู้ว่าตอนนี้ชื่อเสียงเธอไม่ดี เธอไม่สบายใจ แต่เมื่อวานเธอตกลงน้ำเองแท้ๆ ข้าเรียกพี่ชายมาช่วย เธอไม่สำนึกบุญคุณยังมาหาว่าข้าอีก?"
เสี่ยวจางเห็นสวีเหม่ยลี่ดูน่าสงสารนัก ก็ทนไม่ไหวเอ่ยปากช่วย
"สหาย พวกคุณเข้าใจผิดกันหรือเปล่า พูดกันดีๆ อย่าลงไม้ลงมือเลย!"
พูดจบ ทุกคนถึงสังเกตเห็นชายฉกรรจ์ในเครื่องแบบทหารสองนายมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
ไห่จูกวาดตามองสองคน เห็นหน้าไม่คุ้นก็ขมวดคิ้ว แล้วหันกลับไปมองสวีเหม่ยลี่ต่อ
ทหารที่ไหน ยังมาช่วยสวีเหม่ยลี่พูด!
สวีเหม่ยลี่เห็นมีคนเข้าข้าง ตาเป็นประกาย ความมั่นใจพอกพูน
นางปาดน้ำตา พูดอย่างน้อยใจต่อ "ท่านอา ท่านอาเสินทั้งหลาย ข้าไม่ได้ทำร้ายไห่จูจริงๆ เราช่วยคนด้วยความหวังดี ทำไมถึงว่าข้าทำร้าย?"
"อีกอย่าง พี่ชายข้าถึงเป็นผู้จัดการ ก็ไม่บังคับ ถ้าไห่จูไม่อยากแต่ง บอกมาตรงๆ เลยก็ได้ ไม่จำเป็นต้องใส่ร้ายข้า!"
เสี่ยวจางฟังแล้วโกรธยิ่งกว่า ลืมคำพูดของลู่เจิงเสียสนิท
"สหาย คุณดูอ่อนหวาน แต่ทำไมรังแกคนอื่น?"
ลู่เจิงคิดจะห้ามเสี่ยวจาง ในหมู่บ้านคนมากเรื่องซับซ้อน พวกเขาพึ่งมาใหม่ ถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ควรเข้าไปยุ่ง
แต่ห้ามไม่ทัน จึงเงียบไป ตั้งใจรอให้สองสตรีนี่เผชิญหน้ากันเสร็จก่อนค่อยออกหน้า
สวีเหม่ยลี่ได้ยินเสี่ยวจางช่วยพูด ก็ยิ่งได้ใจ นางรู้ดีว่า แค่ยืนกรานว่าตัวเองเป็นฝ่ายช่วยคน ไห่จูก็ทำอะไรนางไม่ได้
หึหึ ไม่มีหลักฐาน ใครจะพิสูจน์ว่านางตั้งใจ?
พี่ชายนางดีพร้อมขนาดนี้ นางยังไม่ได้บอกเลยว่าไห่จูเป็นฝ่ายออกอุบายให้พี่ชายช่วย!
ไห่จูเห็นแววตาสะใจของสวีเหม่ยลี่แจ่มชัด เฝ้าดูนางแสดงละครจบ จึงเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
"พูดจบแล้ว? สวีเหม่ยลี่ แกคงไม่คิดว่าข้าไม่มีหลักฐานหรอกนะ?"
ได้ยินคำนี้ สวีเหม่ยลี่รู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที
ไห่จูยิ้มเยาะเย้ย ถลกแขนเสื้อขึ้น
"ถ้าอย่างนั้น ทุกคนดูนี่สิว่าคืออะไร!"