นิสัยที่แท้จริงของฉู่เนี่ยนไม่ได้อ่อนโยนและเรียบร้อยอย่างที่เธอแสดงออกมา ภายใต้บุคลิกร่าเริงสดใสซ่อนความปรารถนาครอบครองอย่างหมกมุ่นเอาไว้
มีคนมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของเธอแล้ว แต่ไม่เพียงไม่หนีไป กลับกระโจนเข้ามาเสียเต็มตัว
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีชีวิตมานานจนแสวงหาความตื่นเต้น หรือเต็มใจทำเช่นนั้นก็ตาม เมื่อก้าวเข้ามาแล้วก็อย่าคิดว่าจะเดินจากไปได้ตามใจชอบ
เธอลุกไปห้องน้ำเพื่อจัดการให้สะอาด แล้วพักเรื่องไร้สาระพวกนี้ไว้ก่อน
ปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้าที่ได้มาก่อนหน้านี้ยังไม่ได้ตรวจดูเลย
【ตรวจพบว่าผู้เล่นได้รับปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้าติดรถ ต้องการติดตั้งหรือไม่?】
“ใช่”
【กำลังติดตั้ง…】
【ปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้าติดรถ】
【คุณสมบัติ: ต้องติดตั้งกับยานพาหนะจึงจะใช้งานได้ ระยะยิง 50 เมตร โหมดอัตโนมัติ: เมื่อพบศัตรูจะยิงปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้า 1 นัดโดยอัตโนมัติทุก 10 วินาที โหมดควบคุมด้วยมือ: เล็งและยิงได้เอง ไม่มีช่วงเวลาคูลดาวน์】
ฉู่เนี่ยนรีบลงจากรถ แล้วเห็นป้อมปืนขนาดเล็กดูน่าเกรงขามเพิ่มขึ้นมาบนหลังคารถ
เมื่อกลับเข้าไปในห้องคนขับ ก็พบคันบังคับกับจอโค้งเพิ่มขึ้นมาตรงหน้าเบาะข้างคนขับ หน้าจอแสดงภาพมุมมองด้านหน้ารถแบบเรียลไทม์ กลางจอมีจุดเล็งสีแดง
เธอจับคันบังคับขยับซ้ายขวา ภาพบนจอก็เคลื่อนไหวตาม บนคันบังคับยังมีปุ่มยิงอีกปุ่มด้วย
ชวนให้นึกถึงร้านเกมสมัยก่อน
“ต่อไปนี้นอนหลับได้สบายใจแล้ว”
หกโมงเช้าวันถัดมา เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นตรงเวลา
ฉู่เนี่ยนลืมตาแล้วบิดขี้เกียจ
หลังล้างหน้าแปรงฟัน เธอหยิบซาลาเปามากินแล้วเดินไปที่โต๊ะทำงาน แส้ชางหลันทำเสร็จแล้ว
เธอยัดซาลาเปาเข้าปากอย่างรวดเร็ว เช็ดมือแล้วหยิบแส้ออกมา
แส้ยาวสีดำสนิททั้งด้าม ไม่มีลวดลายอะไรเกะกะ ด้ามแส้น่าจะทำจากกระดูกเสือชิ้นนั้น มีอักขระสลักอยู่ซึ่งเธออ่านไม่ออก ตัวแส้ทั้งเหนียวและแน่น เมื่อจับไว้ในมือก็รู้สึกได้ถึงน้ำหนักพอสมควร
เธอลงจากรถไปลองเหวี่ยงดูในที่โล่ง ตอนแส้ฟาดออกไปเหมือนมีไอหมอกบาง ๆ ลอยตามมา เธอยกมือสะบัดอีกครั้ง บริเวณที่ถูกฟาดก็มีเกล็ดน้ำแข็งสีขาวบาง ๆ เกาะขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“นี่มัน…”
ข้อความแจ้งเตือนจากระบบมาถึงอย่างเชื่องช้า
【แส้ชางหลัน】