ฉู่เนี่ยนไม่ได้สนใจความคืบหน้าของอู๋เสียกับคนอื่น ๆ เมื่อครู่จางฉี่หลิงส่งวิดีโอมาให้เธอ แต่พอรับสายแล้วกลับไม่พูดอะไร ตอนนี้ทั้งคู่กำลังพยายามอ่านความคิดจากสีหน้าของอีกฝ่าย
สุดท้ายฉู่เนี่ยนก็ยอมแพ้
「ตกลงนายอยากพูดอะไร」
เดิมทีจางฉี่หลิงตั้งใจจะบอกว่าเขากำลังจะออกเดินทางไปหอคอยโบราณตระกูลจาง แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก กลับกลายเป็น
「ทำไมเฮยถึงเรียกเธอว่าภรรยา」
พอถามจบ เขาคงรู้สึกกระดากอาย จึงดึงฝาขวดของตัวเองขึ้นมาปิดสูงกว่าเดิม
ฉู่เนี่ยนรู้สึกว่าปฏิกิริยาของเขาน่ารักอย่างไม่มีเหตุผล 「เมื่อคืนเฮยเสียจื่อบอกให้ฉันเลี้ยงเขา」
「พวกเธอไม่เหมาะกันเหรอ」
「หืม? ไม่เหมาะกันตรงไหน」
「เฮยแก่แล้ว」
พรวด!
「ฮ่า ๆ ๆ ๆ」 จางฉี่หลิงจะมีเจตนาร้ายอะไรได้ เขาก็แค่พูดความจริงเท่านั้น
จางฉี่หลิงไม่เข้าใจว่าฉู่เนี่ยนหัวเราะอะไร เขาคิดจริง ๆ ว่าเฮยเสียจื่อแก่แล้ว ตัวเขาเองก็แก่แล้วเหมือนกัน... ไม่คู่ควรกับเธอ
「ฉันจะไปหอคอยโบราณตระกูลจาง」
「อืม ระวังตัวด้วย」
「……」
「ทำไมไม่พูดอีกแล้ว นิสัยไม่ยอมอ้าปากพูดของนายนี่ต้องแก้จริง ๆ นะ」
คนเราต้องสื่อสารกัน ถ้าไม่พูดออกมา ใครจะไปรู้ว่านายอยากสื่ออะไร
จางฉี่หลิงเองก็ไม่รู้ว่าอยากพูดอะไร บางทีอาจแค่อยากมองเธอให้นานขึ้นอีกสักหน่อย
「เอาละ ออกเดินทางเถอะ ใช่ว่าจะไม่ได้เจอกันอีกสักหน่อย」 ทำท่าแบบนั้นทำไม ราวกับเธอเป็นคนใจร้ายทอดทิ้งเขาอย่างไรอย่างนั้น
「รีบไปรีบกลับ ต่อให้นายเข้าไปในหอคอยแล้ว ฉันก็ยังรับข้อความจากนายได้ ถึงแล้วส่งข่าวมาบอกว่าปลอดภัยด้วย」
「อืม」
……
หลังปิดวิดีโอและขับรถต่อไปราวครึ่งชั่วโมง ก็มีหีบไม้ใบหนึ่งตั้งอยู่กลางถนน บนหีบพ่นเลข “300” ไว้ เธอลงจากรถ ใช้ชะแลงงัดเปิด
【ยินดีด้วย คุณได้รับ: ตั๋วเข้าดันเจี้ยน*1, ต่างหูซิงเหิง*1/2, หินพลังงาน*2, เหล็กแท่ง*10】
คริติคอล ของรางวัลเพิ่มเป็นสองเท่า
【ได้รับ: ตั๋วเข้าดันเจี้ยน*2, ต่างหูซิงเหิง*1, หินพลังงาน*4, เหล็กแท่ง*20】