เปิดกลุ่มแชตขึ้นมา แล้วฉู่เนี่ยนก็วิดีโอคอลหาอู๋เสีย
“เนี่ยนเนี่ยน?” เขาดูแปลกใจเล็กน้อย “มีอะไรเหรอ? ไหนบอกว่าจะไปอาบน้ำไง?”
“ฉันอาบน้ำตั้งสองชั่วโมงหรือไง?” ฉู่เนี่ยนเอนพิงโซฟา ตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์
“ใครทำให้เธอโกรธล่ะ?” ตอนบ่ายยังอารมณ์ดีอยู่เลยนี่นา
“นายกำลังจะไปไหน?”
“ฉันกำลังจะไปเรียกเสี่ยวเกอมากินข้าว” กล้องขยับตามอู๋เสีย “เขานอนมาทั้งวันแล้ว เสี่ยวฮวาให้ห้องครัวเก็บอาหารไว้ให้”
ฉู่เนี่ยนมองคนในจอที่ยังไม่รู้อะไรเลย คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “นายหาลุงสามเจอหรือยัง?”
ฝีเท้าของอู๋เสียหยุดลง เขาพิงเสาระเบียง น้ำเสียงหม่นลงเล็กน้อย “ยัง”
“ลุงสามอยู่ในกลุ่ม ไม่ได้ตอบอะไรเลยเหรอ?”
“อืม ลุงรองกับพ่อฉันก็บอกว่าไม่รู้ว่าเขาไปไหน” เสียงของอู๋เสียเบาลงอีก “ฉันรู้สึกว่าพวกเขากำลังปิดบังฉันอยู่”
“กลับไปที่ร้านอู๋ซานจวีเถอะ ไอ้แก่คนนั้นหลบอยู่ในห้องลับใต้ดินของร้านอู๋ซานจวี!”
อู๋เสียเงยหน้าพรวด “จริงเหรอ?!” ลุงสามเล่นซ่อนแอบในที่แจ้งกับเขาหรือไง?! “ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้!”
“เดี๋ยวก่อน จะรีบไปไหน? ยายฮั่วถูกพวกนายเกลี้ยกล่อมจนไม่ไปหอคอยโบราณตระกูลจางแล้ว แต่เสี่ยวเกอจะไป ถ้านายกลับร้านอู๋ซานจวีตอนนี้ แล้วเสี่ยวเกอแอบไปหอคอยโบราณตระกูลจางคนเดียว ไม่บอกลาแล้วหายตัวไปเสียก่อน เรื่องแบบนี้เขาก็เคยทำมาแล้วไม่ใช่หรือไง?”
“จริงด้วย ฉันจะพาเสี่ยวเกอกลับร้านอู๋ซานจวีด้วยกัน” เขาคิดแล้วพูดต่อ “ฉันจะไปหอคอยโบราณตระกูลจางกับเสี่ยวเกอก่อน แล้วค่อยกลับร้านอู๋ซานจวี!” เรื่องที่เสี่ยวเกอรีบตามหาความทรงจำสำคัญกว่า
“กลับบ้านบ้าอะไร!” พอพูดถึงเรื่องนี้ ฉู่เนี่ยนก็โมโหจนปวดตับ “พอเขาได้ความทรงจำกลับคืนมา ก็จะไปเฝ้าประตูทองสัมฤทธิ์!”
“ประตูทองสัมฤทธิ์?”
“คนคนหนึ่งต้องติดอยู่ในประตูทองสัมฤทธิ์สิบปี”
“เขาบ้าไปแล้วหรือไง? ทำแบบนั้นไปทำไม?” อยู่ดี ๆ จะไปเฝ้าประตูบ้า ๆ นั่นทำไมกัน สีหน้าของอู๋เสียแข็งค้างไปหมด
“ตอนนั้นจางต้าฝอเหยียก่อตั้งเก้าตระกูล แล้วทำข้อตกลงกับจางฉี่หลิง ให้เก้าตระกูลเฝ้าประตูทองสัมฤทธิ์แทนตระกูลจาง ผลคือคนพวกนั้นในเก้าตระกูลกลับผิดคำพูด ไม่มีใครรักษาสัญญาสักคน”