ชั่วครู่ต่อมา ฉู่หวนกับอาวุธบำเพ็ญกลืนมารสองตนก็นำยาเม็ดห้าธาตุนับไม่ถ้วนมาถึงที่นี่
เพื่อป้องกันไม่ให้ปราณขาดแคลนในภายหลัง เขาจึงต้องเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า
คราวนี้ ฉู่หวนขนยาเม็ดทั้งหมดที่มีในคลังออกมา ต่อให้ต้องเอาชีวิตเข้าแลก เขาก็ต้องให้น้ำเต้ากลืนมารของมั่วหมานกลืนไข่มหึมาน่าสะพรึงกลัวใบนี้ให้ได้
เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว ฉู่หวนสูดหายใจลึกก่อนกล่าวว่า “เริ่มได้เลย!”
มั่วหมานถอดจุกของสมบัติน้ำเต้ากลืนมารออกทันที แล้วหันปากน้ำเต้าไปทางไข่ยักษ์สีเข้มมืด ดูดอย่างบ้าคลั่ง
จากนั้น เหตุการณ์ที่ทำให้ฉู่หวนกับมั่วหมานประหลาดใจก็เกิดขึ้น
แม้สมบัติน้ำเต้ากลืนมารจะดูดอย่างบ้าคลั่ง แต่ไข่มหึมากลับไม่ขยับแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มั่วหมานกับสมบัติน้ำเต้ากลับถูกแรงดูดดึงให้เข้าใกล้ไข่มหึมาอย่างต่อเนื่อง จนสุดท้ายแนบติดอยู่กับมัน
ทว่าไม่ว่าจะดูดอย่างไร ไข่มหึมาก็ไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้นอย่างมั่นคงดุจขุนเขา
ฉู่หวนเห็นเช่นนั้นก็ใจหายวาบ พลางคิดในใจว่า “หรือครั้งนี้จะจบลงโดยไม่เกิดผลอะไรเลย?”
เขายังรู้สึกไม่ยินยอมอยู่บ้าง
แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับไข่มหึมาขนาดนี้ อย่าว่าแต่จะดูดมันเข้าไปในน้ำเต้ากลืนมารเลย
แค่ทำให้มันขยับสักนิดก็ยังยากแสนเข็ญ
หยาดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นบนหน้าผากของมั่วหมาน เขาเองก็ไม่คิดว่าหลังสิ้นเปลืองพลังมารไปมหาศาลแล้วจะได้ผลลัพธ์เช่นนี้
เขาเองก็ไม่ยินยอมเช่นกัน
“เดิมพันให้สุดตัวกันเถอะ!”
ในเวลานั้น เสียงของฉู่หวนก็ดังขึ้น
แววตาของมั่วหมานฉายความเด็ดเดี่ยว เขาเทพลังมารทั้งหมดในร่างลงไปในน้ำเต้ากลืนมาร