“ประสบการณ์การต่อสู้เพิ่มขึ้นมาบ้างจริง ๆ แถมยังใช้ความสามารถแต่ละอย่างได้คล่องแคล่วขึ้นด้วย!” มั่วหมานเอ่ยเสียงต่ำ
“ดี! ทำได้ไม่เลว!”
ฉู่หวนเรียกอาวุธบำเพ็ญกลืนมารสี่แขน 3,400 ตนออกมาทันที เตรียมส่งพวกมันไปแนวหน้าเพื่อสนับสนุนหยางเจี่ยน
ส่วนมั่วหมาน รอส่งกลับไปคราวหน้าก็ได้
แสงลึกลับวาบขึ้นบนเรือขนส่งทหาร ก่อนจะดูดอาวุธบำเพ็ญที่นักเรียนทุกคนเรียกออกมาเข้าไปในยานรบ
เพียงชั่วครู่ ยานรบก็เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ราวกับซ่อนตัวอยู่ในมิติอีกผืนหนึ่ง
ฉู่หวนกวาดตามองสนามฝึก แต่ไม่เห็นเงาของอาจารย์ซ่งซาน
เขารู้เพียงว่าอาจารย์ซ่งซานลาหยุดไปหลายวัน ตอนนี้คงกำลังหาทางฟื้นฟูสภาพร่างกายอยู่ที่บ้าน
เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะฟื้นฟูไปถึงขั้นไหนแล้ว
แต่ด้วยน้ำเต้าฤดูใบไม้ผลิสรรพสิ่งและน้ำเต้าฤดูใบไม้ผลิเช้าเย็นของเขา โอกาสที่จะฟื้นฟูได้อย่างสมบูรณ์คงสูงไม่น้อย
หากอาจารย์ซ่งซานฟื้นฟูได้อย่างสมบูรณ์ เขาก็จะมีพลังระดับขั้นสี่อย่างแท้จริง
กล่าวก็คือ ความแตกต่างด้านคุณสมบัติของอาจารย์ระหว่างห้องของพวกเขากับห้องเรียนยอดฝีมือจะไม่มากนัก
ฉู่หวนส่ายหน้า ไม่คิดต่ออีก พามั่วหมานขี่วัวชิงเทียนกลับบ้านไปด้วยกัน
เมื่อกลับถึงบ้าน ฉู่หวนปิดประตูห้องแล้วรูดม่านลง
จากนั้นจึงหันไปบอกมั่วหมานว่า “เอาออกมาเถอะ!”
มั่วหมานจึงเขย่าสมบัติน้ำเตาคู่กำเนิด
พลันมีเศษเสี้ยวต่างมิติขนาดเท่าบานประตูถูกพ่นออกมาจากสมบัติน้ำเตาคู่กำเนิดของมัน!
ฉู่หวนรีบเข้าไปใกล้เศษเสี้ยวต่างมิตินั้น เขาไม่รีบร้อนเข้าไปข้างใน แต่ร่ายวิชาส่องเห็นก่อน