เสียงของหลินเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เฟยหลานครึ่งตัวพิงอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ดวงตาสีทองหลอมเหลวครึ่งหลับครึ่งเปิด ราวกับกำลังงีบหลับ
“……อืม”
อยู่คนเดียวก็ต้องหาอะไรทำ
ตอนแรกคิดแค่อยากเก็บกวาดที่สำหรับอาบแดดสักแห่ง แล้วย้ายต้นไม้ผลไม้มาสองสามต้น ผลสุดท้ายก็กลายเป็นอย่างนี้
ได้ยินเฟยหลานยอมรับ หลินฉาอ้าปากเล็ก ๆ นางมองเฟยหลาน แล้วมองหุบเขา แล้วมองเฟยหลานอีก แล้วมองหุบเขาอีก
“…เก่งจริง เก็บกวาดได้สวยขนาดนี้”
ไม่คิดว่าเขาไม่เพียงแต่หน้าตาดี เก็บกวาดบ้านเมืองก็เก่งขนาดนี้
ปลายหูของเฟยหลานขยับเล็กน้อย รู้สึกซาบซึ้งใจที่ตัวเองขยันปลูกต้นไม้มาหลายปี งูน้อยจะไปรู้ได้อย่างไรว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้าจะถูกหญิงสาวน้อยชม
“ผลไม้ที่นี่ อยากเก็บก็เก็บได้ตามใจ”
หลินฉาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
“……เก็บได้ตามใจ?”
“อืม——”
น้ำเสียงของเฟยหลานยืดยาว กลิ้งออกมาจากลำคออย่างเกียจคร้าน การพยักหน้าก็เบามาก
นี่มันต่างอะไรกับประธานบริษัทสุดโหดยื่นบัตรดำให้ใช้ตามใจ!
ก่อนหน้านี้นางเห็น “บ่อปลานี้เจ้าเช่าไว้แล้ว” ยังรู้สึกว่าล้าสมัย ตอนนี้มีคนยืนอยู่ตรงหน้า ใช้น้ำเสียงไม่ใส่ใจพูดว่า “อยากเก็บก็เก็บได้ตามใจ” หัวใจน้อย ๆ ของนางทำไมเต้นระรัวอย่างนี้นะ
หลินได้ยินเฟยหลานพูดว่าเก็บได้ตามใจ ก็ส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ จะได้เด็ดผลไม้ให้ฉางฉางได้มาก ๆ เขาไม่มีความคิดเรื่องเกรงใจอะไรทั้งนั้น เฟยหลานยอมแล้ว
เขาขอถุงหนังสัตว์จากชางหลายใบ แล้วพุ่งตัวขึ้นไปบนต้นผลขนขาวที่อยู่ใกล้ที่สุด ใช้มือทั้งสองข้างทำงานพร้อมกัน อันนี้ดีต่อร่างกายของฉางฉาง~