เสียงของเฟยหลานลอยมาจากด้านหลัง
ไม่คิดว่าโอกาสจะมาถึงเร็วเพียงนี้ ถึงคราที่เขาจะได้เปล่งประกายแล้ว
พื้นที่แถวนี้เขาคุ้นเคยดี อาศัยความที่ตนมีพิษร้ายแรงยิ่งนัก เฟยหลานจึงกล้ากินอะไรก็ได้ทั้งนั้น
หลินฉาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายวาววับ กระเด้งตัวขึ้นจากพื้น สองก้าวก็พุ่งไปถึงเบื้องหน้าเฟยหลาน
“จริงหรือ อยู่ที่ไหน ไกลไหม ไปตอนนี้ทันหรือไม่”
เฟยหลานถูกใบหน้าเล็กๆ ที่จู่ๆ ก็โผล่เข้ามาใกล้จนตกใจ ถอยหลังเล็กน้อย ดวงตาสีทองหลอมเหลวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
“……ไม่ไกล”
เขาพูดอย่างงงงัน หญิงสาวน้อยวิ่งมาเร็วขนาดนี้เพื่อพบเขา งูน้อยในใจดิ้นพล่านไปมา แต่ภายนอกยังคงไว้ซึ่งความสุขุมของมนุษย์สัตว์งดงาม
หลินฉาได้ยินเฟยหลานบอกว่าไม่ไกล ทั้งตัวพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
“ดีมาก พาเราไปได้ไหม”
น้ำเสียงของนางสูงขึ้นครึ่งเสียง มีความตื่นเต้นที่กลั้นไว้ไม่อยู่ปนออกมา
เวลานางอ้อนวอนใคร มักเผลอเบิกตากว้างโดยไม่รู้ตัว คิ้วขมวดเล็กน้อย ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูชวนให้ใจอ่อน
ดวงตาคู่นั้นอยู่ใกล้เขาเกินไป ใกล้จนมองเห็นส่วนโค้งของขนตา ใกล้จนได้กลิ่นอ่อนๆ บนตัวนาง กลิ่นที่บอกไม่ถูกว่าเป็นกลิ่นอะไร
เฟยหลานรู้สึกมึนงงไปกับกลิ่นหอมนั้น กลิ่นหอมจนสมองเขาล่องลอย
“ได้… ได้สิ”
เขาตอบอย่างตะกุกตะกัก พูดจบก็อยากกัดลิ้นตัวเองทิ้ง งามแต่เปล่า ไร้ประโยชน์!
ดวงตาซ่อนอยู่หลังขนตาไม่กล้ามองนาง ผมยาวสีม่วงอมชมพูปล่อยลงมาจากไหล่ พอดีบังปลายหูที่ร้อนผ่าว