แต่ก้าวเดียวก็พลาดจนได้ นางเหยียบเข้ากับก้อนหินขนาดเท่ากำปั้น ร่างกายโถมไปข้างหน้าอย่างแรง
"อ้าย—" จบเห่แล้ว จบเห่แล้วต้องล้มแน่!
เฟยหลานได้ยินเสียง "อ้าย" นั้น ห้านิ้วก็กำเข้าหากันทันที รั้งมือเล็ก ๆ นั้นไว้ในกำมือแน่น แล้วดึงกลับมาข้างหลัง
ตอนที่หลินฉาคิดว่าตนเองจะต้องคว่ำหน้าลงกับพื้น มือที่ถูกจับอยู่ก็ส่งแรงมหาศาลมา นางถูกดึงให้ลุกขึ้นทั้งตัวอย่างแรง กระแทกเข้ากับอกของเฟยหลานอย่างจัง
สันจมูกกระแทกเข้ากับกล้ามเนื้ออกของเขา ความเจ็บปวดจนน้ำตาแทบไหล
...เจ็บเหลือเกิน
ละครน้ำเน่าโกหกทั้งนั้น ที่ไหนมีหมุนตัวแล้วจ้องตากันอย่างหวานซึ้ง ที่มีมีแต่สันจมูกที่เกือบจะหัก!
อกของเฟยหลานทำด้วยหินหรือไง!
หลินฉาหน้าย่นเป็นลูกพลับ ก้มลงมือกอดจมูก ส่วนอีกมือหนึ่งยังถูกเฟยหลานกุมไว้ จำต้องใช้ศอกค้ำเข่า ขดตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ
เฟยหลานก้มลงตาม แล้วมองนางอย่างจนปัญญา
"...ให้ข้าดูหน่อย" เสียงเบามาก ปลายเสียงตึงเครียด ตลอดชีวิตนี้เขายังไม่เคยตื่นตระหนกเท่านี้มาก่อน
หลินฉาไม่ยอมปล่อยมือ ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม ไหล่ห่อ ขนตาชุ่มเป็นเส้น ๆ
เฟยหลานคุกเข่าลง เข่า pressed ลงบนเศษหิน ยื่นมือมาทาบบนหลังมือของนางที่กอดจมูกไว้ แล้วลูบเบา ๆ
"...ขอโทษ"
เขาไม่คิดว่าหญิงสาวน้อยจะเบาได้ขนาดนี้ ความคิดตอนนั้นมีเพียงว่าอย่าให้นางล้ม
หลินฉามองใบหน้าของเขาที่อยู่ใกล้เพียงชั่วแวะผ่านช่องนิ้ว คิ้วขมวด ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ดวงตาสีทองหลอมเหลวเต็มไปด้วยความผิดและความห่วงใย