“ไม่ใช่ ข้าไม่ได้จะไล่เจ้าไป ข้าแค่กลัวเจ้าจะเสียใจ ครอบครัวของเจ้ายังอยู่ที่โน่น...”
นางรีบสั่นศีรษะอย่างลนลาน แทบจะทำตะกร้าไข่บนเข่าหล่นลงมา
ไห่ซีกระพริบตา หยาดน้ำตาหนึ่งเม็ดกลิ้งลงจากขนตา แต่หางปากกลับแอบยกขึ้นเล็กน้อย
เขาก้มขนตาลง เสียงเบานุ่มปนเสียงหายใจที่ยังไม่หายสนิท
“ข้าไม่เสียใจ ข้าเองเป็นคนตัดสินใจจะตามฉางฉางมา แม่และพี่สาวทั้งหลายล้วนรู้ดี
อีกอย่าง ไหนมีเงือกที่ถูกหญิงสาวทอดทิ้งตั้งแต่วันแรก...”
เขาง้างขนตาที่ชุ่มไปด้วยน้ำตามองหลินฉา
หลินฉาถูกสายตานั้นมองจนหัวใจเต้นแรง เดิมทีเงือกผมแดงผู้มีชีวิตชีวาเอาอกเอาใจ บัดนี้กลับมองนางเช่นนี้...
นางกลืนน้ำลาย แล้วพึมพำออกมา
“ไม่ทอดทิ้ง ไม่ทอดทิ้ง...”
หน้านี่ช่างงดงามจริง ๆ... สีแดงเข้ากับเงือกจริง ๆ... ดวงตาสีน้ำเงินเข้มก็งดงาม... ขนตาก็ยาวขนาดนั้น...
“ฉางฉาง กอดข้าหน่อยได้ไหม”
เงือกยื่นหน้าเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยคำวิงวอน
“ได้ ได้สิ”
ไห่ซีเหยียดตัวท่อนบน แล้วเอนกายลงในอ้อมกอดของหญิงสาวน้อยอย่างสำเร็จ ราวกับปลาใหญ่ที่พึ่งพามนุษย์
พอหลินฉารู้สึกตัว ไข่ยักษ์ในอ้อมกอดก็กลายเป็นเงือกไปเสียแล้ว ส่วนตะกร้าไข่ยักษ์ถูกวางไว้ข้าง ๆ โดยไม่รู้ว่าเมื่อใด
รูปร่างของไห่ซีสูงกว่านางไม่น้อย แต่ท่อนบนกลับหดตัวลงในอ้อมกอดนางอย่างว่านอนสอนง่าย ผมแดงยาวเสียดสีอยู่ที่คางของนาง ฟูนุ่ม
ปลายจมูกของนางแตะถึงยอดผมของเขา ได้กลิ่นเกลือทะเลอ่อน ๆ และความอบอุ่นของแสงแดด
ผมของเงือกกลับแห้งสนิท... หอมมาก ไม่มีความคาวเลยสักนิด
ไห่ซีซบหน้าลงในซอกคอของหญิงสาวน้อย ถูไถที่ไหล่ของนาง หามุมที่สบายกว่านี้เอนตัวลง ข้างหูคือเสียงหัวใจของนางและหยาดน้ำตาเงือกของเขา ช่างเป็นสุขเหลือเกิน~