หลินฉายืนมองสร้อยคอในฝ่ามือ ลูกปัดแดงเปล่งประกายแสงนวลๆ อัญมณีสัตว์สีน้ำเงินเข้มคล้ายกับที่ย่าใจดีมอบให้ แต่ชิ้นนี้ใหญ่กว่าเล็กน้อย
มันล้ำค่าเกินไป นางไม่กล้ารับไว้
แต่ไห่ซีบอกว่ามันสามารถสัมผัสตำแหน่งของนางได้ หลินฉาจึงรู้สึกอยากได้ขึ้นมา
นี่คือจีพีเอสฉบับแดนสัตว์จริงๆ ตกทะเลไปก็ไม่จมน้ำตาย เงือกสามารถตามหานางได้อย่างรวดเร็ว
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กำสร้อยคอไว้ในฝ่ามือเบาๆ ชีวิตสำคัญกว่า
“ขอบใจเจ้ามาก ไห่ซี”
หลินฉาสวมสร้อยคอ โซ่สีทองอ่อนพาดอยู่บนลำคอขาวผ่อง อัญมณีสัตว์สีน้ำเงินเข้มแนบอยู่บนอกของนาง ถัดลงไปอีกนิดก็เป็นส่วนโค้งที่น่าตื่นตาตื่นใจ ลูกปัดแดงเพลิงห้อยอยู่ใต้กระดูกไหปลาร้า เมื่อร่างกายขยับ ลูกปัดเม็ดเล็กๆ ก็แกว่งไกวไปมา
ดวงตาของมนุษย์สัตว์ทั้งสี่ต่างจับจ้องอยู่ที่หลินฉา
ฉางฉางสวมใส่สิ่งนี้ช่างงดงามจริงๆ เวลาแกว่งไกวคงจะ...
หลินกลืนน้ำลาย ปลาตัวนี้ช่างมีฝีมือจริงๆ... หรือจะให้มันทำกำไลข้อเท้าให้ฉางฉางอีกสักเส้นดี?
ตอนนั้น...
ไห่ซีมองหยาดน้ำตาเงือกถูกหญิงสาวน้อยสวมใส่ มุมปากของเขาแทบจะเก็บรอยยิ้มไว้ไม่อยู่
“เหมาะกับเจ้ามาก”
พูดจบ เขาก็แบกหน้าแดงก่ำ พาหลินฉาไปนั่งยังที่ที่จัดเตรียมไว้ให้
ชาง หลิน เฟยหลานมองแผ่นหลังของหลินฉาไม่คลายตา ฉางฉางช่างเหมาะกับเครื่องประดับเหล่านี้จริงๆ
เมื่อเห็นทุกคนลงมาแล้ว หญิงสาวน้อยก็นั่งอยู่ในร่มกันแดด ไห่ซีเริ่มขับร้อง