หลังจากนอนหลับมาทั้งบ่าย ในที่สุดชางก็ค่อยๆ ตื่นขึ้น
เขาลืมตาขึ้น ท้องฟ้าเปลี่ยนจากสีฟ้าสดในยามเที่ยงเป็นสีน้ำเงินเข้มในยามเย็นแล้ว ทางทิศตะวันตกยังมีแสงสีส้มแดงทอดยาวเป็นริ้วสุดท้ายหลงเหลืออยู่
ไม่คิดว่าเขาจะหลับไปนานขนาดนี้ แค่หลับตาลืมตาก็ครึ่งวันผ่านไปแล้ว
วาฬเพชฌฆาตที่อยู่ใต้ตัวว่ายน้ำช้ามาก แทบไม่รู้สึกถึงการโยกคลอน
สายตาของชางกวาดมองหาหลินฉาโดยไม่รู้ตัว
หญิงสาวน้อยถูกเฟยหลานกึ่งโอบกอดนั่งอยู่ด้านข้าง ส่วนหลินก็เอาหน้าไปรับลมทะเลบนหัวของต้าผัง
"ชาง! ตื่นแล้วเหรอ"
หลินฉาเห็นชางลืมตาก็อุทานออกมาด้วยความดีใจ
"อืม"
เขารับคำหนึ่งเสียง แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ
เฟยหลานมองแล้วก็ขมวดคิ้วไม่หยุด ชางดูไม่ปกติ
หลินได้ยินว่าพี่ชายตื่นแล้ว ก็รีบหันหัวไปทันที พอดีเห็นท่าทางที่ชางยืนไม่มั่นคง
"พี่! เป็นอะไรไป!"
เขากระโจนลงจากหัววาฬเพชฌฆาตด้วยสี่ขา กลายร่างเป็นมนุษย์แล้ววิ่งไปที่ข้างๆ ชางเพื่อประคองเขาไว้
เฟยหลานและหลินฉาก็มาถึงข้างหน้าเขาแล้วเช่นกัน
"ไม่สบายตรงไหน?" เฟยหลานประคองร่างกายเขาอีกด้านหนึ่ง
ชางทรงตัวได้ด้วยแรงของทั้งสองคน เขารู้สึกว่าตอนนี้ดีขึ้นมากกว่าตอนก่อนนอนแล้ว ตาไม่พร่า หัวไม่หมุน แค่ขาอ่อนแรงไปหน่อย
"ไม่เป็นไร คงจะนอนนานไปหน่อย"
หลินประคองร่างของชางไว้ สัมผัสได้ถึงความอ่อนแอของเขาอย่างชัดเจน หางของเขาสะบัดไปมาอย่างกระวนกระวาย
พี่ชายเป็นแบบนี้ไม่เหมือนคนไม่เป็นไรเลยสักนิด
เขาหยิบอัญมณีสัตว์ออกมาก็ยัดเข้าปากชางทันที
"รีบดูดซับเร็ว!"
ชางถูกยัดจนตั้งตัวไม่ทัน อีกทั้งเขาไม่ทันระวังพวกเขาอยู่แล้ว หลินเลยยัดสำเร็จจริงๆ
แววตาฉายความจนใจเล็กน้อย แต่ก็ยังหลับตาดูดซับอย่างให้ความร่วมมือ
ทั้งสามคนจ้องมองสีหน้าของเขา ใบหน้าของชางแดงระเรื่อเพียงชั่วครู่ แล้วก็กลับมาซีดเผือดอีกครั้ง
หลินอยากจะยัดเพิ่ม ชางหันหน้าหนี ยกมือขึ้นปัดอุ้งเท้าของเขาเพื่อปฏิเสธ
หลินฉาหยิบน้ำพุออกมา ชางก็ยังคงส่ายหน้า ปัจจุบันเสียงของเขาเบากว่าปกติมาก
"ฉันไม่เป็นไร แค่หัวหมุนนิดหน่อย"
เขาอายที่จะบอกว่าตัวเองขาอ่อนแรง เสือโตๆ พูดไม่ค่อยออก มันเสียหน้านายเสือมากเกินไป