สัตว์อสูรตัวนี้เป็นสิ่งที่เขาหามาโดยเฉพาะ รสชาติไม่เลว หญิงสาวหลายคนชอบ
พอถึงระดับห้า เขารู้สึกได้ชัดว่าพลังที่แท้จริงเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวหลายเท่า
มิติพิเศษก็ใหญ่ขึ้นด้วย
เพียงแต่ตอนนี้ข้างในว่างเปล่า มีเพียงอัญมณีสัตว์ระดับสามสองเม็ดกับระดับสี่หนึ่งเม็ด แม้แต่ระดับหนึ่งระดับสองก็ไม่มี
เมื่อเห็นทรัพย์สมบัติอันว่างเปล่าของตน ชางก็ถอนหายใจอย่างหนักอึ้ง
"เป็นอะไรไป?"
เฟยหลานที่อยู่ด้วยเป็นครั้งแรกที่เห็นชางเป็นเช่นนี้ จึงเอ่ยถามขึ้น
"อัญมณีสัตว์หมดแล้ว"
ได้ยินชางพูดเช่นนั้น เฟยหลานรู้สึกเหมือนหางงูของตัวเองถูกเหยียบไปหนึ่งที
"ตอนบ่ายเราสองคนไปป่ามหันตภัยกันเถอะ"
ด้วยพลังที่แท้จริงของทั้งคู่ แค่บริเวณรอบนอกของป่ามหันตภัยก็ไปได้ตามใจ
คนจนสองคนเข้าอกเข้าใจกัน ตัดสินใจเรื่องตอนบ่ายได้ในทันที
หลินเห็นพี่ชายจะจัดการกับเหยื่อ จึงพาหลินฉาออกไปไกล กลับไปที่ริมลำธาร
"ฉางฉาง อย่าดูเลย ไม่สวย ข้าจะจับปลาให้เจ้าเอง ฉางฉางอยากกินแบบไหน?"
หลินฉาก็ไม่อยากดูภาพเปื้อนเลือดนั่นเช่นกัน เธอจึงหันความสนใจไปที่ลำธารเล็ก ๆ
ในดงสาหร่ายยังมีกุ้งตัวเท่าฝ่ามือว่ายไปมาอย่างสนุกสนาน เจ้าแม่กุ้งชี้มือน้อย ๆ ไป
"อันนี้ ย่างกินก็อร่อยเหมือนกัน"
"ได้เลย! รับรองว่าต้องให้ฉางฉางได้กิน!"
หลินพอใจนักที่หญิงสาวน้อยเอ่ยปากขออะไรกับเขา จึงลงน้ำอย่างอารมณ์ดี
เขาไม่มีพลังพิเศษสะดวกแบบชาง แต่หลินฉาก็ดูเพลินตา
เห็นหลินจับได้มือละตัว เธอเองก็อยากลงไปจับบ้าง แต่เมื่อนึกถึงความสามารถในการลงมือทำของตัวเอง ก็ต้องยอมแพ้