ครั้นจูบเสร็จ หลินฉาก็ไม่กล้ามองสีหน้าของทั้งคู่ รีบกอดเข่าตัวเองซบหน้าลงไป
หลินเอื้อมมือแตะแก้มที่ถูกจูบ มุมปากค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉางฉางอาสาจูบพวกเขาด้วยตัวเอง…
ชางเบิกตากว้าง เห็นได้ชัดว่าเขาตกใจเช่นกัน
เขาอยากเอื้อมมือไปแตะแบบหลินบ้าง แต่กลัวว่าความรู้สึกนั้นจะหายไป จึงได้แต่ก้มหน้าย่างเนื้อต่อไป
ริมฝีปากของนางนุ่มนวลจริง ๆ
พอเฟยหลานกลับมา ก็เห็นภาพความสงบสุขเช่นนี้
สามคนนั่งล้อมกองไฟ ต่างคนต่างไม่มองหน้ากัน แต่กลับเบียดเสียดกันอยู่ใกล้ชิด
หลินอารมณ์ดีจนแทบจะลอย ตามุมตวัดเป็นพระจันทร์เสี้ยว มุมปากแทบจะบรรจบกับโคนหู สายตาที่มองชางเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
ชางไร้อารมณ์ นั่งตัวตรงบนก้อนหิน กลับไม้เสียบเนื้อในมืออย่างเป็นระเบียบ
แต่เฟยหลานสังเกตเห็นปลายหูของเขามีสีแดงผิดปกติ ลามจากใบหูไปจนถึงติ่งหู ชัดเจนผิดปกติ
เฟยหลานยืนนิ่งอยู่กับที่ กะพริบตา งูไม่เข้าใจ สองเสือตัวนี้ช่างประหลาดเหลือเกิน
เขาไม่เข้าใจและก็ไม่อยากขบคิด เพราะใจของเขาไม่ได้อยู่ที่คนสองคนนี้
“ฉางฉาง…. นี่สำหรับเจ้า”
เฟยหลานหยิบผลไม้ที่ล้างสะอาดแล้วห่อใหญ่จากมิติพิเศษวางไว้ข้างมือของหลินฉา
หลินฉามองผลไม้ตรงหน้า ไม่เพียงมีแต่องุ่น ยังมีอีกหลายชนิดที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน
เปลือกผลไม้ยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ เป็นประกายระยิบระยับกลางแสงแดด
ที่แท้เฟยหลานไม่ได้ไปผิดทาง…
นางเงยหน้าขึ้น พอดีกับสายตาของเฟยหลาน ซึ่งในนั้นเต็มไปด้วยความดีใจและความคาดหวัง