หลินยังคงเสียวมือขวักไขว่ไปมา เถากิ่งไม้อย่างขยันขันแข็ง แขนทั้งสองข้างโบกสะบัดอย่างเอาจริงเอาจัง
นางจ้องมองเงาด้านหลังของหลินอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงหันกลับมา
เฟยหลานกำลังแอบมองนางอยู่ พอสบตาก็รีบเบือนสายตาหนีทันที
หลินฉาจึงได้แต่เห็นเพียงใบหน้าด้านข้างของเขา
“เมื่อชางกลับมา ข้า...จะเล่าเรื่องของเจ้าให้พวกเขาฟังเอง”
เสียงอันอ่อนโยนและแผ่วเบาของนางลอดเข้าหูของเฟยหลาน
โอ้โฮ~ งูน้อยดีใจในใจ ในที่สุดการได้เป็นสามีของหญิงสาวน้อยก็เป็นที่แน่นอน~
แต่ภายนอกยังต้องแสร้งทำเป็นนิ่งเฉย
“ฉางฉาง...”
เขากดริมฝีปากลง กลั้นรอยยิ้มที่กำลังจะผุดขึ้นที่มุมปาก แล้วรวมแสงน้ำบาง ๆ ที่ก้นตาให้เข้มข้นขึ้น
ดวงตาสีทองหลอมเหลวเงยขึ้นมองนาง ขนตากระพริบเล็กน้อย แสงน้ำนั้นสั่นไหวอยู่ในดวงตา จะร่วงหล่นก็ไม่ร่วง
จากนั้นมุมปากก็เผยอยิ้มบาง ๆ ใบหน้าทั้งหมดมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
เขาเรียกชื่อนางอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน แล้วจ้องมองนางด้วยรอยยิ้ม
แสงอาทิตย์ส่องประกายบนเส้นผมสีสวยราวกับความฝันของเขา ดวงตาสีทองหลอมเหลวก็ไม่หม่นหมองอีกต่อไป
การยิ้มกับไม่ยิ้มให้ความรู้สึกที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง ไป ๆ มา ๆ เขาก็ดูงดงามไปเสียทุกท่วงท่า...
เฟยหลานรักษาสีหน้าเอาไว้ได้อย่างดี ไม่แม้แต่จะเหลือบมองหลินที่ยืนมีกลิ่นอายมืดดำอยู่ข้าง ๆ ฉางฉาง สายตาไม่ให้แม้แต่นิดเดียว
หลินภายนอกดูเงียบ ๆ แต่จริง ๆ แล้วหูเสือของเขาตั้งขึ้นสูงมาก ตั้งใจฟังตั้งแต่แรก แต่พอได้ยินงูตัวนั้นพูดจาหว่านล้อมหญิงสาว เขาก็ทนไม่ไหวจริง ๆ