วันรุ่งขึ้นอากาศดี สายลมอ่อนโยนแสงแดดสดใส
หลินฉาเดินออกจากถ้ำ ยืนบนก้อนหินที่ยื่นออกมาหน้าปากถ้ำ เหยียดกายยามเช้า สายตาเบื้องหน้าเป็นผืนน้ำสีครามสุดลูกหูลูกตา
ผิวทะเลเปล่งประกายระยิบระยับรับแสงอรุณ ท้องฟ้าใสสะอาดราวกับเพิ่งถูกซักล้าง
ตำแหน่งของถ้ำเล็กๆ แห่งนี้ดีมาก ตั้งอยู่บนที่สูง มองเห็นสภาพของชายหาดทั้งหมดได้ชัดเจน
แผงลอยที่อยู่ไกลออกไปเริ่มมีมนุษย์สัตว์เคลื่อนไหวแล้ว
สิงโต เสือดาว หมีสีน้ำตาล หมาป่าสีเทา...
สัตว์ร้ายนับสิบร้อยตัวมารวมตัวกันบนชายหาดผืนเดียวกัน นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นร่างดั้งเดิมของมนุษย์สัตว์มากมายขนาดนี้
สัตว์ร้ายยักษ์แต่ละตัวแบกสัมภาระหนังสัตว์ที่เต็มเปี่ยม เดินไปมาบนชายหาด
อุ้งเท้าอันหนาเหยียบลงบนพื้นทราย เป็นรอยลึกเป็นหลุมเป็นบ่อ
แล้วก็มี...เต่ายักษ์ที่มีหนามเต็มหลังงั้นหรือ?
หลินฉาเริ่มสงสัยในสายตาตัวเอง เต่ายักษ์นี้แค่กระดองก็สูงเท่ามนุษย์สัตว์สามตัวซ้อนกัน
หนามทุกอันบนหลังเต็มไปด้วยถุงหนังสัตว์ ซ้อนกันเป็นชั้นราวกับภูเขาลูกเล็กๆ
มันเดินอย่างเชื่องช้า สี่เท้าอ้วนใหญ่ทุกก้าวต้องหยุดพัก
เหล่ามนุษย์สัตว์ที่อยู่ข้างกายก็ไม่เร่งรีบ ต่างเดินตามจังหวะของมันไปตามชายหาดอย่างสบายอารมณ์
ยังมีนิ่มยักษ์ที่เต็มไปด้วยเกล็ดหุ้มทั่วร่าง ม้วนหางเป็นตะกร้าใบใหญ่ ข้างในเต็มไปด้วยต้นไม้แห้งมัดเป็นกำ
เกล็ดสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายสีดำเขียว มันใช้ปลายจมูกดันกองทรายที่ขวางทาง ทิ้งร่องลึกไว้เบื้องหลัง
เมื่อหลินฉาคิดว่านี่คือที่สุดแล้ว ก็มีร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากป่าที่ขอบชายหาด
นั่นช้างยักษ์ สูงประมาณห้าหกชั้น สี่ขาอ้วนใหญ่ทุกย่างก้าวทำให้พื้นสั่นสะเทือนเล็กน้อย