หลินมองนางที่ถูกเผ็ดจนตาแดงก่ำแต่ยังยิ้มอยู่ ก็ร้อนใจจนลูบคลำหนังสัตว์ตามตัวไปทั่ว แต่อนิจจา วันนี้ไม่ได้พกอะไรติดตัวมา ทุกอย่างอยู่ในมิติของฉางฉางทั้งนั้น
"พี่ชาย! น้ำ น้ำ น้ำ!"
หลินหันไปเรียกชาง สองคนที่อยู่ห่างออกไปได้ยินเสียงเรียกของหลินก็รีบวิ่งเข้ามาทันที
"เป็นอะไรไป!"
เสียงของชางไม่มีความสงบนิ่งเช่นเคย ปนเปื้อนไปด้วยความตื่นตระหนก ปล่อยให้คลาดสายตาไปแค่ครู่เดียว ฉางฉางเป็นอะไรไป
เขาสองมือประคองแก้มของหลินฉา หญิงสาวน้อยแก้มแดงก่ำ ถึงขมับยังมีเหงื่อซึม แลบลิ้นแดงสดออกมา หายใจหอบไม่หยุด
"...กินสิ่งนี้เข้าไป" หลินยกพริกแดงเม็ดนั้นขึ้นมา เสียงแสดงความผิดอย่างชัดเจน
เฟยหลานก็ไม่มีการเคลื่อนไหวช้า ๆ อีกต่อไป เขาได้ยินคำพูดของหลินชัดเจน รีบหยิบถุงน้ำออกมาจากมิติพิเศษทันที
"อ้าปาก ดื่มน้ำ!" เขาประคองถุงน้ำไว้ที่ริมฝีปากของหลินฉา
หลินฉาไม่สนใจจะพูดอะไรแล้ว นางประเมินความเผ็ดนี้ต่ำเกินไป ทำไมมันเพิ่งจะออกฤทธิ์ทีหลังแบบนี้ น้ำลายแทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่
นางสองมือกดมือของเฟยหลาน จับถุงน้ำดื่มรวดใหญ่ น้ำล้นออกจากมุมปาก ไหลตามคางลงไปเปื้อนคอเสื้อ แต่นางไม่สนใจจะเช็ด มีแต่จะกลืนลงไปให้หมด
ชางยื่นมือมาเช็ดคราบน้ำที่คอเสื้อของนาง จ้องมองนางไม่กะพริบตา
เห็นหลินฉาดื่มน้ำแล้ว หลินก็โล่งอกในที่สุด "ผลไม้นี้กินแล้วเหมือนถูกไฟเผา ดื่มน้ำจะดีขึ้นมาก"
"น้ำแข็งจะดีกว่าไหม?" เฟยหลานถาม