หลินฉาไม่ได้ดึงมือกลับ ปล่อยให้เขาจูงอย่างว่าง่าย
สายตาของนางเริ่มกวาดมองไปรอบ ๆ จากโคนต้นไม้ไปยังพุ่มไม้ จากพุ่มไม้ไปยังริมลำธาร ยังคงมีความกระตือรือร้นจากการค้นพบต้นหอม ขิง และกระเทียมที่เขาหลังถ้ำครั้งก่อน หวังว่าจะได้เจอของวิเศษอะไรอีก
เผื่อว่าข้าง ๆ จะมีอย่างอื่นงอกอยู่ด้วยเล่า?
ชางมองหญิงสาวน้อยที่หัวกลม ๆ หมุนไปมา สายตาชำเลืองมองซ้ายทีขวาที ก็อาสาจูงนางเดินเล่นไปรอบ ๆ
หลินโผล่หัวออกมาจากระหว่างใบไม้ เห็นชางจูงหลินฉาเดินช้า ๆ ใต้ต้นไม้ ก็หดหัวกลับไปเก็บผลไม้ต่อ
เฟยหลานอยู่อีกฟากหนึ่งของยอดไม้ ดวงตาสีทองหลอมเหลวมองลงมาคราเดียว เห็นหญิงสาวน้อยเดินตามชางอย่างว่าง่าย ไม่เหมือนหญิงสาวคนอื่น ๆ เลย
หญิงสาวเหล่านั้นเวลาเดินคางเชิดสูงเสียดฟ้า นัยน์ตามองอยู่บนกระหม่อม
แต่หญิงสาวน้อยคนนี้เอาแต่ชะเง้อมองซ้ายทีขวาที ไม่ได้...แม้แต่จะมองเขาอีกสักครั้ง
เฟยหลานก้มมองปลายผมสีชมพูม่วงของตน นิ้วมือเกลี่ยไปมา
เป็นแบบนี้ก็ดีกว่า กันไม่ต้องถูกจ้องจนเก้อเขิน
เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรนักหรอก
อีกฟากของหุบเขา เขาจำได้ว่ามีรังผึ้ง กลับไปจะต้องลองเอามะนาวแช่น้ำดู
เฟยหลานในใจคิดนู่นคิดนี่ บางครั้งก็เผลอมองไปที่ใต้ต้นไม้ มือก็ยังเก็บผลไม้ไม่หยุด
ตอนแรกยังเป็นชางจูงหลินฉา พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็กลายเป็นหลินฉาจูงชางเดินเที่ยวแทน