ช่างซ่อนเร้นไว้ลึกยิ่งนัก...
หลินผู้สมใจกำแหกหญิงสาวน้อยในอ้อมกอด หึหึ ในเผ่ามนุษย์สัตว์ที่ดุร้ายมีมากมายเหลือเกิน
พี่ชายของเขายังพบเจอน้อยกว่าที่เขาพบเสียอีก
แม้เขาไม่เคยแอบดู แต่บางครั้งก็ได้เห็นอะไรบ้าง
เหล่ามนุษย์สัตว์ทั้งหลายต่างทำเช่นนี้ และแล้วหญิงสาวน้อยก็ส่งเสียงอันไพเราะออกมา
ชางได้ยินเสียงจากถ้ำใหญ่ เงี่ยหูเสือที่โผล่ออกมาสั่นน้อยๆ หญิงสาวน้อยดูเหมือนจะร้องได้ไพเราะยิ่งกว่า?
หางเสือก็โผล่ออกมาตบพื้นดังเพียะๆ คราวหน้า เขาจะทำให้หญิงสาวน้อยร้องได้ไพเราะยิ่งกว่านี้
หลังจากเสร็จกิจ หลินฉานอนซุกอยู่ในอ้อมกอดของหลิน ตอนแรกยังหลับตาสงบสติอารมณ์
สงบสติอารมณ์...
หลินได้ยินลมหายใจในซอกคอเริ่มสม่ำเสมอ
กระทั่งยังกรนเบาๆ
เขาระงับรอยยิ้ม เกรงว่าจะหัวเราะจนหญิงสาวน้อยที่หลับอยู่ตื่น
ดูท่าฉางฉางวันนี้คงเหนื่อยจริงๆ
หลินไม่กล้าขยับ จนกระทั่งหลินฉาหลับสนิท จึงอุ้มคนลงในผ้าห่ม
หกวันก่อนฤดูฝน
หลินฉาเพิ่งตื่น ยังไม่ลืมตา ก็ยืดเส้นยืดสายแบบตัวซี
นอนเร็วก็ดีอย่างนี้ สบายตัวไปหมด
เช้านี้ถ้ำยังคงเงียบสงบ
นางนอนอิดโรยอยู่บนเตียงอีกรู้ ยังไงทุกเช้าชางก็ไม่เห็นเงาคน หลินก็อยู่ถ้ำเล็กข้างนอก ไม่มีใครเห็นนาง
หลินฉากางแขนขา นอนเป็นตัวกางเต็มที่
เตียงหินนี้ใหญ่จริงๆ ท่านอนแบบนี้ก็ยังไม่ถึงขอบ