นี่เป็นครั้งแรกที่งูได้เตรียมอาหารเช้าให้หญิงสาวน้อย
ไข่นกย่าง เนื้อกุ้ง เนื้อย่าง ผลไม้ และน้ำซุปเนื้อสูตรเก่าแก่
ใบไม้แทบจะวางของไม่ไหว หลินฉามือซ้ายถือเนื้อกุ้ง มือขวาถือผลไม้สลับกันกิน
ผลไม้นี้หลินฉาไม่รู้จัก แต่อร่อยมากเช่นกัน
กรุบกรอบ อื้มๆ... อาหารเช้ากินหมดแล้ว
เฟยหลานกลายเป็นคนจัดการอาหารเหลือของฉางฉางมือใหม่
“การล่าสัตว์ใหญ่ที่พวกเจ้าพูดถึงคืออะไร?”
เฟยหลานขัดหม้อชามไปพลาง มือหยุดไปชั่วขณะแทบมองไม่เห็น แล้วก็อธิบายให้หญิงสาวน้อยฟังต่อไป
“เผ่าจะกวาดล้างเหยื่อโดยรอบครั้งใหญ่ในช่วงไม่กี่วันก่อนฤดูฝนหนาว”
“แบบนี้ก็จะเก็บเหยื่อไว้ได้ และป้องกันการบุกรุกของสัตว์ป่าด้วย”
“การล่าสัตว์ใหญ่เป็นเรื่องสำคัญที่สุดของเผ่า โดยพื้นฐานแล้วมนุษย์สัตว์ที่โตเต็มวัยทุกตัวต้องเข้าร่วม จะเหลือไว้เพียงส่วนน้อยเพื่อปกป้องเผ่า”
หลินฉาฟังแล้วรู้สึกเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง “เช่นนั้นชางกับหลินวันนี้ไปล่าสัตว์ใหญ่ด้วยหรือ?”
เฟยหลานส่ายหน้า ผมยาวสีชมพูม่วงเป็นประกาย
“ชางบอกว่าหัวหน้าเผ่าสั่งให้พวกเขาวันนี้ไปตามหาร่องรอยของฝูงเหยื่อ การล่าสัตว์ใหญ่เริ่มพรุ่งนี้ จะกินเวลาสามวัน”
“อ่อ... เช่นนั้นไม่มีอันตรายใช่ไหม”
ที่นางกังวลหลักๆ คือหลิน... ยังไงซะเขา... ดูเหมือนจะไม่เก่งเท่าไร?
“ไม่มีอันตรายหรอกฉางฉาง วันนี้แค่ค้นหาร่องรอยเหยื่อ ไว้พรุ่งนี้ให้กองใหญ่ค่อยล้อมล่า”