ขณะนั้นชางอยู่ใกล้นางมาก นางสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากร่างกายของเขา
แต่เขาหยุด ไม่ก้าวไปข้างหน้าอีก แต่หยุดอยู่ใกล้ตัวนางมาก สายตาสีครามทอดมองนาง
ท่าทางที่คล้ายกันถึงเก้าเศษส่วนเก้าทำให้หลินฉาเข้าใจทันที
ชางนี้...กำลังกินน้ำส้มสายชู...
ชางเห็นเข้าแล้วจริงๆ...หลินฉาหน้าแดงขึ้นมาทันที
มองเสือใหญ่ที่เงียบขรึมตรงหน้าไม่พูดอะไรสักคำ มีแต่คาบอัญมณีสัตว์อย่างมุ่งมั่น
น่ารักจริงๆ...นางถอนหายใจในใจ
จากนั้นหลับตาลงและคาบอัญมณีสัตว์อีกครึ่งหนึ่งเบาๆ
ชางได้รับการตอบสนองจากหญิงสาวน้อย จึงคาบมันลึกยิ่งขึ้น
ทั้งสองแนบชิดกัน
ในตอนแรกเพียงแค่แนบกัน ใครก็ไม่ขยับ จนกระทั่งหลินฉาแอบกลืนน้ำลาย
ชางหยุดไปครู่หนึ่ง หันข้างและเริ่มเสียดสีเบาๆ
...นุ่มนวลเหมือนเมื่อคืน ชางเม้มไปทีละครั้งสองครั้ง
เขาไม่พอใจเพียงเท่านั้น...ริมฝีปากเริ่มเคลื่อนขึ้นไป...
ร่องนั้นเล็กเกินไป เขาเข้าไปไม่ได้ ทำได้เพียงเม้มและคลอเคลียบนริมฝีปากของนางอย่างช้าๆ
หลินฉาทนไม่ไหว เสียงเบาๆ ลอดออกมาจากลำคอ
ชางได้ยินเสียง กระบอกคอขยับ แล้วลองสอดเข้าไปในช่องว่างระหว่างริมฝีปากของนาง
นางหดตัวไปด้านหลังโดยสัญชาตญาณ แต่ท้ายทอยกลับถูกอุ้งมือใหญ่ของชางประกบไว้จนขยับไม่ได้
นางอยากจะร้องเรียกผู้คน แต่เพิ่งอ้าปากก็ถูกบุกรุก
เขาลูบคลำเพดานปากของนาง ความรู้สึกมหาศาลทำให้หลินฉานั่งไม่ติด ชางจึงรวบเอวนางมากอดไว้ในอ้อมแขนด้วยมือเดียว