"อื้ม?"
"ทางนั้นก็มีผลไม้อร่อยๆ เราจะไปเก็บกันไหม"
เฟยหลานยังอยากเห็นแววตาตื่นใจของหญิงสาวน้อย
หลินฉารู้สึกสนใจ แต่ก็นึกถึงเข่าที่บาดเจ็บของเฟยหลาน ถึงตอนนี้ก็เดินมามากแล้ว
นางส่ายหน้า ปฏิเสธ "ไม่ไปก่อนดีกว่า หาที่พักผ่อนกันเถอะ"
ได้ยินว่าหญิงสาวน้อยเหนื่อย เฟยหลานก็ไม่ยืนยันอีก เขายัดองุ่นทั้งหมดเข้าไปในมิติพิเศษ แล้วจูงมือนางเดินกลับไปยังที่ที่เคยรักษาบาดแผล
ทั้งสองเพิ่งนั่งลง ก็ได้ยินเสียงเรียกที่ดังมาจากไกล แล้วค่อยๆ ใกล้เข้ามา
"ฉางฉาง! ข้ากลับมาแล้ว! ข้าเก็บผลขนขาวมาเยอะเลย!" เป็นหลินจริงๆ
หลินฉาได้ยินเสียงเขา ก็รีบชักมือกลับจากมือของเฟยหลานทันที
นางยังไม่รู้ว่าจะบอกพวกเขาทั้งสองอย่างไรดี ว่าจูบเพื่อนสนิทของพวกเขาเข้าแล้ว
หลินแอบจับตาดูเฟยหลานตลอด เมื่อเขาเห็นหลินฉาเกือบล้ม ก็รีบร้อนจนแทบจะกระโดดลงมาจากต้นไม้ โชคดีที่เฟยหลานเคลื่อนไหวเร็ว ฉุดนางไว้ได้ทัน
แล้ว ภาพที่ทำให้เขาอยากเตะเฟยหลานให้กระเด็นก็มาถึง เขากล้าจูบฉางฉาง
เขากล้าจูบฉางฉาง!
งูเหลือบตัวนี้ ฝีมือไวเหลือเกิน!
สำคัญคือฉางฉางยังบอกว่าจะรับผิดชอบเขา เขาแค้น เขาแค้นแทบตาย
หลินโกรธจนหักกิ่งไม้ แต่ถึงแม้จะเป็นผลที่เขากับพี่ชายอยากเห็น แต่ แต่มันก็ง่ายเกินไปแล้ว
เดิมทีตามนิสัยของฉางฉาง ในฤดูฝนนางจะรู้สึกตัวก็ถือว่าดีแล้ว ใครจะรู้ว่างูเหลือบตัวนี้มีเล่ห์เหลี่ยมต่ำช้าเช่นนี้!