สัตว์อสูรตัวนั้นใหญ่กว่าช้างเล็กน้อย สามมนุษย์สัตว์กินเข้าไปมากมายขนาดนั้น
นางมองชาง มองหลิน แล้วก็มองเฟยหลาน ท้องของพวกเขาไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย
นางก้มหน้ามองท้องที่ป่องเล็กน้อยของตนเอง แล้วมองท้องแบนราบของพวกเขาอีกครั้ง
ไม่แปลกใจเลยที่หลินมักจะบอกว่านางกินน้อยเกินไป
ชั่วขณะหนึ่งนางไม่รู้ว่าจะทอดถอนใจว่าท้องของมนุษย์สัตว์เป็นหลุมไร้ก้น หรือจะทอดถอนใจว่าปริมาณอาหารของนางเมื่อเทียบกับพวกเขาแล้วช่างดั่งลูกไก่ตัวน้อย
นางเริ่มสงสัยว่าโดยปกติชางกับหลินเพียงแค่มานั่งเป็นเพื่อนนางกินข้าว
คิดไม่ผิดจริงๆ ทุกครั้งชางจะกินอิ่มกลับมา แล้วนำเหยื่ออีกส่วนให้หลิน หลินจะฉวยโอกาสแปลงร่างเป็นสัตว์กินอย่างรวดเร็ว แล้วทั้งสองก็จะมานั่งเป็นเพื่อนหลินฉากินอีกมื้อ
เมื่อกินอิ่มพวกเขาก็ฝังเศษอาหาร
เฟยหลานกับชางสบตากัน เขาเดินมาข้างหน้าหลินฉา จ้องมองเข้าไปในดวงตานาง
“ฉางฉาง ช่วงบ่ายเจ้าอยู่กับหลินในหุบเขาเก็บผลไม้ ข้ากับชางจะไปเตรียมเหยื่อสำหรับฤดูฝน อีกสองวันการล่าสัตว์ใหญ่จะเริ่มขึ้น ตอนนั้นเหยื่อจะล่าได้ยาก”
เขาพลางพูด สายตาทอดมองใบหน้าหญิงสาวน้อยด้วยความอาลัยอาวรณ์ เขาอยากอยู่เป็นเพื่อนนางเหลือเกิน ได้อยู่ใกล้ชิดเพิ่มความประทับใจ
แต่การเก็บรักษาเหยื่อให้หญิงสาวน้อยได้อยู่อย่างสุขสบายในฤดูฝนสำคัญยิ่งกว่า
เขาต้องรีบฆ่าสัตว์อสูรสะสมอัญมณีสัตว์ ไม่รู้ว่าชางกับหลินเตรียมอาหารสำหรับฤดูฝนไว้อย่างไร ปีนี้คงไม่คิดรอให้เผ่าแบ่งเหมือนอย่างที่เคยเป็นมาหรอก