ชางคิดคำนวณสิ่งที่ต้องเตรียมในใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งนั่งไม่ติด
"หลิน ข้าจะออกล่าสัตว์ เจ้าดูแลฉางฉางด้วย"
ยังพูดไม่ทันจบ ก็เปิดม่านออกไปแล้ว
คนที่เหลือมองชางที่รีบร้อนออกไปถึงกับตะลึง ยังไม่ทันตั้งตัว ประเดี๋ยวเดียวก็จากไปราวกับมีผีไล่
"ชาง ดูท่าทางคล่องแคล่วนักนะ" หลินฉาแสร้งหัวเราะ ก่อนจะเก็บความรู้สึกซาบซึ้งของนางไป! ยังไม่ทันได้ซึมซับคำที่ว่าไม่ยอมให้นางต้องทนทุกข์เลย!
เพียงครู่เดียวก็จากไป!
"เขาก็แค่—" หลินพูดยังไม่ทันจบ
"แผล่บ!" ม่านที่ปากถ้ำถูกเปิดออก ชางกลับมาอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
"ปัง" เสียงหนึ่งดังขึ้น ขาสัตว์ล่าสี่ขาถูกวางลงข้างกองไฟ โดยไม่พูดอะไรสักคำ ก็หายวับไปอีกครั้ง
นี่คือขาของสัตว์อสูรที่เขาเก็บอัญมณีสัตว์ให้หลินฉา แต่น่าเสียดายที่พื้นที่ในมิติของเขาไม่พอ จะใส่ได้เพียงเท่านี้
"—เป็นเช่นนั้น" หลินยอมรับพี่ชายของเขาจริง ๆ ไม่พูดอะไรให้มากความ ไปใกล้ชิดกับฉางฉางหน่อย นี้เพิ่งจะผูกพันเป็นคู่วันที่สอง กลับทิ้งหญิงสาวให้ออกไปล่าสัตว์เช่นนี้ ทำให้ฉางฉางเข้าใจผิดได้
"ฉางฉาง ฤดูฝนกำลังจะมาถึง พี่ชายข้าเร่งรีบเล็กน้อย เขาก็แค่อยากเก็บอาหารไว้มากขึ้นอีกหน่อย เมื่อเขากลับมา ข้าจะว่ากล่าวเขาเอง เขาชอบเจ้ามาก!"
หลินรีบอธิบายด้วยความร้อนใจ กลัวว่าหญิงสาวน้อยจะโกรธ